ΜΝΗΜΕΣ ΚΑΠΝΟΥ
Ύστερα από τη χθεσινή
εκδήλωση για τον καπνό
-απ’ την ομάδα γυναικών-...
παίρνω κι εγώ την αφορμή
κι ευθύς εμμέτρως στιχουργώ:
Η ΞΗΡΟΜΕΡΙΤΙΣΣΑ ΣΤΑ ΚΑΠΝΟΧΩΡΑΦΑ
Πρώτα το σποροκλώσιμο, ύστερα το φυντάνι
στο φύτεμα, στο μάζεμα και στο αρμαθομάνι,
στη λιάστρα, στο βαντάκιασμα, κρέμασμα στα ματέρια
στην πρέσσα για τα δέματα∙ θαρρώ είχες δέκα χέρια.
Κυρά, δουλέφτρα του καπνού, κυρά του Ξηρομέρου
το ξέρω ότι όλα αυτά ήταν τα αφετέρου,
που έπονται του αφενός -που ’χουν το βάρος γίκου-
στην πλάτη εσύ φορτώθηκες τόσες δουλειές του οίκου.
Διπλή δουλειά απ’ τον άντρα σου, και τον μισό τον ύπνο
λιγόφαγη, μη στερηθεί η φαμελιά το δείπνο.
Κυρά Ξηρομερίτισσα, τον άντρα λεν κολόνα
μα εσύ ήσουν το θεμέλιο στο βίου τον αγώνα.
Γυρνώ τη σκέψη νοερά σε χρόνια περασμένα∙
σκύβω, φιλώ με ευλάβεια δυο χέρια ροζιασμένα.