Μετρητής

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterΣήμερα283
mod_vvisit_counterΧθές369
mod_vvisit_counterAll8124997
°F | °C
invalid location provided
ΛΑΤΡΕΥΤΟ ΜΟΥ ΑΓΡΙΝΙΟ
Τρίτη, 05 Ιούλιος 2011 00:00

 

 

Αγρίνιο με δέχτηκες

μέσα στην αγκαλιά σου

κι'οι Αγρινιώτες φέρθηκαν

λες κι' ήμουνα δικός τους.

 

Όταν μακριά σου βρίσκομαι,

ποθώ τον γυρισμό μου.

Θέλω κοντά σου να βρεθώ

και θαλπωρή να νιώσω.

 

Έχεις τριγύρω σου ομορφιές

που σε χαϊδολογάνε,

στολίδια μοιάζουν δίπλα σου,

τονίζουν τη μορφή σου.

 

 

Παραδεισένιο πέρασμα

οι βράχοι της Κλεισούρας,

οι λίμνες,η Γουρίτσα σου,

το πάρκο, τα δυο ρέματα.

 

Ο Αχελώος που το νερό

τη δύναμη του δίνει

και στην Ελλάδ' απλόχερα

ενέργεια προσφέρει.

 

 

Η τελευταία σου μορφή

στους κεντρικούς πεζόδρομους

με τη σκιά, που απλώνετ' απ'

των δένδρων τα φυλώματα,

 

φέρνει στη σκέψη Σάνς Ελιζέ.

Η κεντρική πλατεία μεγάλη φωτεινή.

Και τα ψηλά αλώνια μας: πλατεία η Δημάδη,

που αλωνίζουν τα παιδιά με Σκέϊτμπόρ, ως το βράδι.

 

Έγινες μεγαλούπολη,

ξαπλώθηκες και ψήλωσες,

μα μερικές σου ομορφιές

χαθήκανε για πάντα.

 

Ο Άγιος Χριστόφορος,

στολίδι σου ακριβό,

σκεπάστηκε, σκιάστηκε

από τεράστια κτήρια,

 

που στριμωγμένα προσπαθούν

το μπόϊ τους να δείξουν,

ενώ η καμπάνα η παλιά

λες και παραμιλάει.

 

Και του Παπαποστόλη,

μέσ'στη σιγή του τάφου

θα τρίζουν τε ιερά του οστά,

γι'αυτ'όλο το κατάντημα.

 

Το ερείπιο τ'αρχοντικό

του Γιώργου Τσακανίκα,

που αγριοσυκιές το στόλιζαν

και έμπνευση σκορπούσαν

 

και τα παιδιά μας παίζοντας

ενιώθανε, πως ζούσαν

παραμυθένια όνειρα,

αντίς μια παιδική χαρά,

 

ορθώθηκαν δυο Πύργοι,

επτά ορόφων γίγαντες,

που σκίασαν τη γειτονιά

και κόβουν την ανάσα.

 

Όμως κι'εσύ Αγρίνιο,

πόλη αγαπημένη,

είν'μερικοί, που βύζαξες

και φύγανε θλιμμένοι,

 

χωρίς να νιώσουν το φίλί

της μάνας της γεννήτρας.

Κι'ενώ τ'αξίζανε πολύ,

ξέχασες ν' αγκαλιάσεις.

 

Ο γέρο δήμος κι' ο Δαγκλής

κι'ακόμη άλλοι τόσοι,

με μια οδό ξοφλήθηκε

για μας, ότι έχουν δώσει

 

Το πυροβόλο του Δαγκλή

ξένες στρατιές το τίμησαν,

σε μια πλατεία του Αγρινίου

δεν θά'πρεπε να στέκει;

 

Όμως λαό έχεις άξιο

στον κόρφο τον θερμό σου,

ντόπιους και ξένους, που αγαπούν

το κάθε τι δικό σου.

 

Παλεύεις ολομόναχο,

χωρίς όπλα στο χέρι,

να ανασάνεις στη ζωή,

να ζήσεις ανεξάρτητο.

 

Μα γείτονες που μάθανε

ελεύθεροι να ζούνε,

τα θέλουν όλα τα καλά,

να τά'χουνε δικά τους.

 

Γιατί; εσείς, που ελεύθεροι

με αγώνες τόσους γίνατε,

νιώστε του άλλου τον πνιγμό, π

ου θέλει ν "ανασάνει.

 

Θέλει κι' αυτός στη μοιρασιά

στην προσφορά της πίττας,

να'χει για τη φαμίλια του

κάποια μπουκιά να δώσει.

 

Αχ! νά'ταν η Κλεισούρα μας,

αδελφικά να ενώσει

τ'Άγρίνιο, πόλη παλιά

και Μεσολόγγι, ιερά,

 

τότε η Ελλάδα μας ξανά

στον κόσμο τον νεώτερο,

για τα καλά της ν'ακουστεί

και δυνατή να νιώσει.

 

Ν.Θ. Μαρσέλλος

 

 

Εορτολόγιο

Δημοσκόπηση

ΤΑ ΝΕΑ ΜΕ ΤΡΑ ΠΟΣΟ ΘΑ ΕΠΗΡΕΑΣΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΣΑΣ:
 

Login...