Μετρητής

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterΣήμερα139
mod_vvisit_counterΧθές448
mod_vvisit_counterAll8032918
°F | °C
invalid location provided
«Χτίζοντας» την ελπίδα

Σαράντα έλληνες εθελοντές άλλαξαν  τη ζωή μιας ομάδας άπορων φορέων του ΑΙDS που ζουν απομονωμένοι στη ζούγκλα

Της ΕΛΛΗΣ ΙΣΜΑΗΛΙΔΟΥelpida-2

«Είχαμε λάβει μια γενική πληροφόρηση, γνωρίζαμε ότι τα πράγματα θα ήταν δύσκολα. Το θέαμα όμως που αντικρίσαμε όταν φθάσαμε στη Λαγκομπάγια, μια εξαιρετικά φτωχή και άνυδρη περιοχή της Κένυας, ξεπερνούσε κάθε φαντασία. Οι φορείς του ΑΙDS ζούσαν απομονωμένοι, σαν παρίες της κοινωνίας, σαν "ανθρώπινα σκουπίδια". Οι συνθήκες είναι ούτως ή άλλως πολύ δύσκολες για όλους τους κατοίκους αυτής της άγονης περιοχήςαλλά για τους οροθετικούς η ζωή ήταν ένας διαρκής αποκλεισμός. Ο στιγματισμός ήταν τόσο βαρύς που ήταν αναγκασμένοι ακόμη και να καλύπτουν τα πρόσωπά τους όταν έβγαιναν σε δημόσιους χώρους. Ανάμεσά τους υπήρχαν και μικρά παιδιά» λέει στο «Βήμα» η κυρία Βάνα Φωκά. Η 55χρονη εθελόντρια της Αctionaid ήταν μία από τους σαράντα έλληνες εθελοντές που αντί για χριστουγεννιάτικες διακοπές αποφάσισαν εφέτος να συμμετάσχουν σε μια... απαιτητική αποστολή.

Εθελοντισμός με... φτυάρι και μυστρί
Ταξίδεψαν ως τη μακρινή Κένυα και κατασκεύασαν με τα ίδια τους τα χέρια αρδευτικά και τεχνικά έργα για μια ομάδα οροθετικών που ζουν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας και πλήρους απομόνωσης. «Η τοπική κοινωνία είχε δώσει στην εν λόγω ομάδα οροθετικών το όνομα "Κουλουχίρο", που σημαίνει "Ελπίδα". Ως την άφιξή μας, ωστόσο, έχω την αίσθηση ότι η ελπίδα ήταν μια λέξη κενή περιεχομένου για τους συγκεκριμένους ανθρώπους. Δεν ήταν μόνο η υλική τους ανέχειααλλά και η συναισθηματική τους στέρηση. Ημασταν οι πρώτοι που τους χάρισαν ένα άγγιγμα, μια αγκαλιά εδώ και χρόνια» προσθέτει η κυρία Φωκά.
Όπως εξηγεί η κυρία Άννα Μπότσογλου, υπεύθυνη Τύπου της Αctionaid, στόχος της ελληνικής αποστολής ήταν να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την επίτευξη ενός ελάχιστου βαθμού οικονομικής ανεξαρτησίας των Κουλουχίρο. «Οι Κουλουχίρο είναι τόσο φτωχοί που δε μπορούν καν να πληρώσουν το εισιτήριο του λεωφορείου που απαιτείται για να φθάσουν ως την κλινική στην κοντινότερη κωμόπολη.Ετσι αναγκάζονται να περπατούν τεράστιες αποστάσεις μέσα στον καυτό ήλιο κάθε φορά που χρειάζεται να πάρουν τα αντιρετροϊκά τους φάρμακά. Γι΄ αυτόν τον λόγο η Αctionaid, με τη συγχρηματοδότηση του Ιδρύματος Νιάρχου, αγόρασε ένα άγονο οικόπεδο και οι εθελοντές ανέλαβαν να κατασκευάσουν τα αρδευτικά έργα ώστε οι οροθετικοί να μπορέσουν να το καλλιεργήσουν και να αποκτήσουν για πρώτη φορά τη δική τους τροφή. Ταυτόχρονα πουλώντας τα λίγα λαχανικά που θα περισσεύουν θα αποκτήσουν και ένα μικρό εισόδημα ώστε να παίρνουν το λεωφορείο για την κλινική μία φορά τον μήνα» τονίζει μιλώντας στο «Βήμα».
Για να μετατραπεί όμως ένα άγονο χωράφι μιας άνυδρης περιοχής σε καλλιεργήσιμη έκταση απαιτείται σκληρή δουλειά, την οποία ανέλαβαν να φέρουν εις πέρας οι σαράντα έλληνες εθελοντές, υπό την καθοδήγηση του προσωπικού της Αctionaid. Ολημερίς και υπό τον καυτό ήλιο έσκαβαν για να μεταφέρουν νερό από τον ποταμό Γκαλάνα, τοποθέτησαν τις αντλίες κοντά στην κοίτη και συναρμολόγησαν τους σωλήνες της άρδευσης. Στη συνέχεια όργωσαν με πρωτόγονα μέσα τη γη, έχτισαν τα θεμέλια και ξεκίνησαν την κατασκευή ενός μικρού κτιρίου που θα χρησιμοποιηθεί ως αποθήκη για τις αντλίες και ως χώρος συνάντησης των Κουλουχίρο. «Ολες αυτές οι εργασίες- να σκάβουμε, να ρίχνουμε θεμέλια, να χτίζουμε- ήταν πρωτόγνωρες για εμάς. Δεν υπήρχε όμως "δεν μπορώ". Υπήρχε μόνο το ομαδικό πνεύμα και η επιθυμία να προσφέρουμε μια ευκαιρία στη ζωή σε αυτούς τους ανθρώπους» λέει στο «Βήμα» ο 33χρονος ιδιωτικός υπάλληλος κ. Κυριάκος Πίσσαρης, ο οποίος μαζί με τη σύζυγό του συμμετείχε στην αποστολή. «Αλλωστε, οι Κουλουχίρο εργάζονταν σκληρά στο πλευρό μας και βλέποντας την αποφασιστικότητα στα μάτια τουςπαίρναμε κι εμείς δύναμη και ελπίδα. Ηταν συγκινητική η απλότητά τους, το πείσμα στον μοναχικό τους αγώνα για επιβίωση» προσθέτει.
Υστερα από ημέρες σκληρής δουλειάς το θαύμα έγινε: το νερό έφτασε στο χωράφι! Εθελοντές και ντόπιοι το υποδέχθηκαν με τραγούδια και χορούς, ενώ μια ιδιότυπη «ομάδα μαγειρικής» συγκροτήθηκε από Κενυάτες και Ελληνες για ένα εορταστικό γεύμα που απόλαυσαν όλοι... με τα χέρια, ως είθισται στην περιοχή. Αν και προς στιγμήν μόνο ένα μικρό τμήμα του χωραφιού έχει καλλιεργηθεί, στόχος είναι οι Κουλουχίρο να αξιοποιήσουν τις γνώσεις που έλαβαν από τους έλληνες εθελοντές για να αρδεύσουν σταδιακά και το υπόλοιπο ώστε η σοδειά τους να αυξηθεί και να αποκτήσουν ένα μικρό πλεόνασμα. Ως τότε οι εθελοντές που έχουν πλέον επιστρέψει στην Ελλάδα αναλογίζονται το ενδεχόμενο να χρηματοδοτήσουν τον ναύλο ενός λεωφορείου για την επίσκεψη των Κουλουχίρο στην κλινική μία φορά τον μήνα.

«Εμείς βγήκαμε κερδισμένοι»

 «Η συχνότερη ερώτηση που δέχεται ένας εθελοντής που συμμετείχε σε αποστολή είναι:"Με ποιους τρόπους βοηθήσατε τους ανθρώπους που σας είχαν ανάγκη;".Ωστόσο,στην πραγματικότητα, οι ίδιοι οι εθελοντές είναι αυτοί που κερδίζουν πολύ περισσότερα από τη συμμετοχή τους στην αποστολή» λέει στο «Βήμα» ο μηχανολόγος μηχανικός και ερασιτέχνης φωτογράφος κ. Γιώργος Δονιός, ο οποίος, πέρα από τα αρδευτικά και τεχνικά έργα, ανέλαβε και μία ακόμη «εργασία»: να διδάξει στους μικρούς Κουλουχίρο πώς να φτιάξουν μια φωτογραφική μηχανή από ευτελή υλικά! «Γυρνώντας από την αποστολή καταλάβαμε ότι αυτό το ταξίδι μάς άλλαξε και μας οδήγησε σε νέα επίπεδα αντίληψης σχετικά με το τι είναι σημαντικό στη ζωή.Προσωπικάνιώθω ότι είναι αδύνατον να γκρινιάξω ή να παραπονεθώ για οτιδήποτε μετά την επιστροφή μου από την Κένυα.Το μόνο που σκέφτομαι είναι:Τι μπορώ να κάνω για να προσφέρω λύσεις;Ισως να έχω μπει σε μια πορεία προς το να γίνω καλύτερος και πιο συνειδητοποιημένος άνθρωπος» καταλήγει.

 

 

Εορτολόγιο

Δημοσκόπηση

ΤΑ ΝΕΑ ΜΕ ΤΡΑ ΠΟΣΟ ΘΑ ΕΠΗΡΕΑΣΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΣΑΣ:
 

Login...