Μετρητής

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterΣήμερα140
mod_vvisit_counterΧθές448
mod_vvisit_counterAll8032919
°F | °C
invalid location provided
Τα αίτια της θανατικής καταδίκης του Χριστού

Του Αποστόλη Β. Τσακούμη,  tsakoymhsΔ/ντή στο Γ/σιο Αγίου Κων/νου Αγρινίου

Με την ευκαιρία του επικείμενου φετινού γιορτασμού των παθών του Θεανθρώπου, αξίζει να προσεγγίσουμε ιστορικά την υπόθεση της δίκης και θανατικής καταδίκης Του, που αποτέλεσε το μεγαλύτερο μνημείο κακοδικίας όλων των εποχών, κατά την έκφραση του Άγγλου δικαστή και συγγραφέα σερ Τόμας Μωρ (1478-1535).

            Τα αίτια της δίκης του Χριστού παρουσιάζονται αρχικά ως αίτια ψυχολογικά και κοινωνικά.

Οι Γραμματείς, Φαρισαίοι, Σαδδουκαίοι, αρχιερείς και ιερείς των Ιουδαίων είδαν στο πρόσωπο του Χριστού ένα νέο εξελισσόμενο πόλο θρησκευτικής εξουσίας, ενώ η δική τους θρησκευτική εξουσία έφθινε καθημερινά. Οι παραπάνω κύκλοι δε συγχώρεσαν ποτέ στο Χριστό να καταδικάζει με δριμύτητα την απόκτηση πλούτου, να καυτηριάζει την υποκρισία τους και να πετάει τους θρησκεμπόρους έξω από το ναό. Έτσι λοιπόν Ιουδαϊκό θρησκευτικό κατεστημένο και Ιησούς δεν μπορούσαν να συνυπάρξουν. Έπρεπε ο Χριστός να αποτελέσει το θύμα της ζηλόφθονης ανταγωνιστικότητάς τους. Γι' αυτό «εδίωκον τον Ιησούν και εζήτουν Αυτόν αποκτείναι» (Ιωαν.5,16). Οι αντιδράσεις όμως του λαού, που αγαπούσε τον Ιησού, ανάγκασαν τους σκευωρούς αρχικά σε αποτυχείς απόπειρες σύλληψης και τελικά σε «νομιμοποίηση» ψευδοκατηγοριών και ψευδομαρτυριών θρησκευτικού περιεχομένου, προκειμένου να ολοκληρώσουν την δικαστική παγίδα που είχαν στήσει.

            Οι θρησκευτικές κατηγορίες που εχάλκευσαν και απέδωσαν στο Χριστό οι συκοφάντες Του στο Μεγάλο Συνέδριο (το ανώτατο θρησκευτικό όργανο των Ιουδαΐων) ήταν:

  • 1) Η βλασφημία κατά του Θεού. Επειδή ο Ιησούς κήρυτε φανερά, ως Υιός του Θεού, αυτό θεωρήθηκε ως σφετερισμός Θείων ιδιοτήτων. Βρήκαν μάλιστα και νομική φόρμουλα οι Ιουδαίοι στην Π. Διαθήκη για να θεμελιώσουν την κατηγορία τους. «Όποιος βλασφημήσει το όνομα του Κυρίου του Θεού, εξάπαντος θέλει θανατωθεί» (Λευϊτικόν, κεφ.24).
  • 2) Η κατάλυση του Ναού. Η φράση του Χριστού, ότι μπορεί να καταλύσει το ναό και να τον ανοικοδομήσει σε τρεις μέρες, θεωρήθηκε από ψευδομάρτυρες ως κατάλυση του ναού του Σολομώντα (του μοναδικού τόπου προσευχής για τους Ιουδαίους). Και εδώ η νομική θεμελίωση αυτής της κατηγορίας βρέθηκε στο Ταλμούδ (μεταβιβλική Ιουδαϊκή παράδοση). «Όποιος απειλήσει, αμφισβητήσει και βλασφημήσει το Ναό, η πράξη του στρέφεται εναντίον του Θεού-Γιαχβέ».
  • 3) Η μη τήρηση της αργίας του Σαββάτου. Η ερμηνεία που έδωσε ο Χριστός στο ζήτημα αυτό είναι γνωστή. «Το Σάββατο έγινε για να υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι ο άνθρωπος να υπηρετεί το Σάββατο», καταδικάζοντας έτσι την υποκρισία των Ιουδαίων που τον κατηγορούσαν γιατί θεράπευε αρρώστους την ημέρα του Σαββάτου.

Η εξουσία όμως των Ιουδαίων εκείνη την εποχή ήταν περιορισμένη. Η πρόθεσή τους να επιβάλουν την θανατική καταδίκη στον Ιησού ήταν αδύνατη. Η Ιουδαία ήταν υποδουλωμένη στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και η όποια απόφαση για θανατική καταδίκη ανήκε στη δικαιοδοσία του αυτοκρατορικού επιτρόπου (του Πόντιου Πιλάτου).

Έτσι οι θρησκευτικές κατηγορίες που χάλκευσαν οι Ιουδαίοι εναντίον του Χριστού, δεν συγκινούσαν έναν Ρωμαίο ειδωλολάτρη. Έπρεπε οι αντίπαλοι του Χριστού να μετασχηματίσουν τις θρησκευτικές κατηγορίες σε πολιτικές.

      Έτσι το πολιτικό κατηγορητήριο που έστησαν οι «άνομοι», εναντίον του μοναδικού «Αναμάρτητου», βρέθηκε:

  • 1) Η δήθεν αναταραχή που προκαλούσε ο Χριστός στο λαό. Κατηγόρησαν το Χριστό «ως διαστρέφοντα το έθνος» (Λουκά 23,2). Αυτό όμως δεν προκύπτει από πουθενά. Οι Ευαγγελιστές αναφέρουν ρητά ότι ο Ιησούς ήταν φιλήσυχος δεν δημιουργούσε ταραχές και απομακρυνόταν από το λαό όταν αντιλαμβανόταν κοσμοσυρροή και ζητωκραυγές.
  • 2) Η δήθεν άρνηση του Χριστού στην καταβολή των νόμιμων φόρων στον αυτοκράτορα. Τον κατηγόρησαν άδικα οι εχθροί του, ως «κωλύοντα Καίσαρι φόρους διδόναι».(Λουκά 2,2). Και αυτή η κατηγορία είναι συκοφαντική. Είναι γνωστή σε όλους μας η σχετική φράση του Χριστού «απόδοτε τα Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ», αφοπλιστική για τους κατήγορους Σαδδουκαίους, που θέλησαν να παγιδεύσουν, όπως νόμιζαν, το Χριστό.
  • 3) Η δήθεν οικειοποίηση (ή ο σφετερισμός) από μέρους του Ιησού των βασιλικών (αυτοκρατορικών) εξουσιών. Τον κατηγόρησαν άδικα «ως λέγοντα εαυτόν Χριστόν βασιλέα είναι». Όμως και αυτή η κατηγορία είναι ψευδέστατη. Ο Ιησούς συχνά μιλούσε για «βασιλεία του Θεού», αλλά με σαφή οριοθέτηση. «Η βασιλεία η εμή ουκ έστι εκ του κόσμου τούτου» (Ιωάν. 18,36).

Είναι γνωστό ότι ο Πιλάτος δεν βρήκε καμιά ενοχή κατά του Ιησού. Υπέκυψε όμως μπροστά στις Ιουδαϊκές πιέσεις και απειλές, επεδίωξε τη διατήρηση της θέσης του, που του εξασφάλιζε πλούτο, δόξα, εξουσία και χλιδή. Διάλεξε τη σιγουριά του ένοχου συμβιβασμού. Εξουσιοδότησε τους Ιουδαίους να Τον δικάσουν σύμφωνα με το νόμο τους. Εκείνοι, αντί του εβραϊκού λιθοβολισμού, τον καταδίκασαν σε σταυρικό θάνατο, κατά το ρωμαϊκό έθιμο.

            Η συνέχεια είναι γνωστή από τα Ευαγγέλια και από την Ιστορία....

Η ενοχή πάντως του υγιώς σκεπτόμενου Εβραϊκού λαού διαχρονικά, για το ανοσιούργημα που διέπραξαν οι προγονοί τους, είναι φανερό από πολλά γεγονότα, όπως το παρακάτω.

Τον Ιούλιο του 1931 συγκροτήθηκε  στα Ιεροσόλυμα ένα άτυπο δικαστήριο από πέντε επιφανείς Ιουδαίους νομικούς, οι οποίοι επιχείρησαν μια «αναψηλάφηση» της δίκης του Χριστού. Η απόφαση, κατά πλειοψηφία (με ψήφους 4 έναντι 1) ήταν η ακόλουθη: «Η θανατική καταδίκη του Ιησού ήταν νομικά άκυρη».

 

 

Εορτολόγιο

Δημοσκόπηση

ΤΑ ΝΕΑ ΜΕ ΤΡΑ ΠΟΣΟ ΘΑ ΕΠΗΡΕΑΣΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΣΑΣ:
 

Login...