Μετρητής

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterΣήμερα3919
mod_vvisit_counterΧθές4098
mod_vvisit_counterAll5329437
°F | °C
invalid location provided
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΧΗ …
Δευτέρα, 03 Φεβρουάριος 2020 19:51

Pallas-Mikro-CV-2

 Η ΜΑΧΗ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΙ…

ΓΡΑΦΕΙ: Ο ΠΑΛΛΑΣ ΒΑΓΓΕΛΗΣ   ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ – ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ – ΑΝΑΛΥΤΗΣ – Α.Ε.J./I.F.J.

Η αλήθεια είναι ότι αρκετό καιρό τώρα σκέφτομαι αν έπρεπε να γράψω κάτι άλλο, διαφορετικό από τα καθημερινά κείμενα μου, που δημοσιεύονται σε εφημερίδες και facebook.

Ίσως και να σκέφτηκα ότι μέσα σε τόσα που συμβαίνουν, τι σημασία έχει άλλο ένα κείμενο. Ποιός θα το διαβάσει και γιατί να τον ενδιαφέρει. Όμως ειδικά στα συγκεκριμένα κείμενα σπάνια γράφω για μένα, τα γράφω για τους άλλους, αυτούς που χρόνια τώρα ζουν στην σκιά της επικαιρότητας, μέσα σε συνθήκες σχετικής επιβίωσης, ανάμεσα σε συμπληγάδες οικονομικών και κοινωνικών συμφερόντων.

...Γιατί εδώ είναι ο έρωτας που ξέραμε, εδώ και οι πίκρες που μας θέλουν και τις θέλουμε, εδώ και εμείς για να'χει πάντα συντροφιά η εθνική μας μοναξιά...

Πέρασαν 10 χρόνια κι ήρθε η αραβική άνοιξη. Οι πλατείες της Μαδρίτης, το Σύνταγμα, οι δικές μας πλατείες, η περικύκλωση της Βουλής. Συγκρούσεις και πέρασαν οι καπνοί, έσβησαν οι φωτιές, και ήρθανε τα κέντρα κράτησης, οι υγειονομικές βόμβες, και τέλος ήρθανε οι σβάστικες και μαχαίρια.

Είδα εργοστάσια να λειτουργούν χωρίς αφεντικά, κόσμο να τραγουδά για να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα. Και σηκωθήκαμε. Όμως η οργή που κατέκλυσε τον κόσμο ξύπνησε ξανά και μας είπε να μην κλάψουμε και να μην φοβηθούμε. Φοβηθήκαμε. Και ύστερα ήρθαν πάλι οι κάλπες και ελπίδες και τρόμος, αλλά νικήσαμε και είπαμε όταν μια καθαρίστρια μας χτύπησε τον ώμο και μας είπε ότι θα νικήσουμε.

Σήμερα και είναι όλα διαφορετικά και πρώτα εγώ.

Εμείς που συνδέσαμε λίγο πολύ τη ζωή μας με διαβάσματα-αναλύσεις και γραφτά. Εμείς που αλλάξαμε τις χώρες και πόλεις ή ξεμείναμε στο παιδικό μας δωμάτιο, που βρήκαμε και χάσαμε δουλειές, που χάσαμε συνοδοιπόρους στη ζωή μας.

Ανακαλύψαμε ή δεν ανακαλύψαμε ποτέ ένα σταθερό μονοπάτι για να πατήσουν τα πόδια μας.

Είμαστε εδώ τώρα έτοιμοι για μεγάλες αποφάσεις. Πότε απογοητευμένοι, πότε ορεξάτοι, σαν στρατιώτες που στεκόμαστε αμήχανοι προσπαθώντας να καταλάβουμε αν νικήσαμε ή χάσαμε.

Είμαστε εδώ γιατί είμαστε στη σωστή πλευρά που διαλέξαμε, για αυτούς που θα μας συντροφεύσουν σε όλη μας τη ζωή.

...Άσπρο μαντήλι ανέμιζε κι από χαρά πετούσε, τη μοναξιά της γκρέμιζε την αύρα της σκορπούσε, κι όλα τ'αστέρια τ'ουρανού τη θέλανε δική τους...

Είμαι χαρούμενος για όλα αυτά που μπορέσαμε να μην μιλάμε με γρίφους, αλλά να συμβάλλουμε, σε αυτό που ονειρευτήκαμε, δημιουργικά, αντιδογματικά, ανανεωτικά και επαναστατικά.

Είμαι χαρούμενος που τα ξημερώματα μας βρήκαν πάνω από πληκτρολόγια σε διαφορετικές χώρες, για εκείνο το μεγάλο κομμάτι της γενιάς μου που έφευγε σε άλλη χώρα αλλά είχε πάντα το νου και την καρδιά του πίσω στην πατρίδα.

Χαίρομαι για τις λιγότερες ή περισσότερες ώρες που πολλοί από εμάς περάσαμε μαζί σαν συνομώτες μιάς ιδιαίτερης εκφοράς λόγου και κοινωνικής κριτικής, πειραματιζόμενοι με κοινωνικές-πολιτικές γεωγραφίες, με τη σιγουριά ότι κάτι κινείται.

Μαζί σιγοτραγουδούσαμε ένα τραγούδι, μαζί εξοργιστήκαμε για μια μεγάλη αδικία ή συγκινηθήκαμε στην ανάμνηση μιας ηρωικής απόφασης στο κοινό βίωμα μια μεγάλης στιγμής.

...Τούτες τις μέρες ο άνεμος μας κυνηγά... είδα το φίδι να πετά και τ'αετόπουλο να σέρνεται στο χώμα, είδα πάνω μοναχικά να τραγουδάνε πως υπάρχουμε ακόμα....

Ας μιλήσουμε καθαρά λοιπόν, συγκρουστήκαμε σε ένα ταξικό επίπεδο, όπου η Αριστερά τα βάζει με μια καλοκαθισμένη στα κεκτημένα της αστική τάξη. Κάναμε ένα συνεχή και εξελισσόμενο αγώνα, Σε αυτές τις δύσκολες ώρες που περάσαμε κανείς δεν είναι άνετος και άφοβος αναγνώστης. Εμείς δεν παίξαμε και δεν παίζουμε κανένα παιχνίδι. Αγωνιστήκαμε για τη χώρα μας, για το μέλλον των παιδιών μας. Και θα παραμείνουμε όρθιοι μέχρι τέλους.

Ο εικονικός κόσμος του χρηματοπιστωτικού συστήματος έχει ανάγκη να κατασκευάσει τη δική του πραγματικότητα. Πως θα μπορούσε να κερδοσκοπεί χωρίς τα μίντια, χωρίς τα ηχεία των κοινωνικών δικτύων, χωρίς τα ανθρωπάκια που με χεράκια τους γράφουν τα κύρια άρθρα. Η μιντιοκρατία που όλα τα προηγούμενα χρόνια αυθαίρετα ή νομιμοφανώς αρνήθηκε να πληρώσει ακόμη κι αυτούς τους φόρους που της αναλογούν.

Οι παραπλανητικές ειδήσεις που διοχετεύονται από τα ΜΜΕ αναλύονται ως εξής: Ο δημοσιογράφος που την καταγράφει είναι άσχετος ή το κάνει επίτηδες. Και στις 2 περιπτώσεις η ευθύνη χρεώνεται στον αρχισυντάκτη του. Ο μιντιακός πόλεμος έχει διεξαχθεί με διαδοχικές μάχες. Η εθνική περηφάνια αντιπαρατέθηκε στο φόβο για το αύριο. Οι απειλές αι οι προσβολές βρίσκονταν στην ημερήσια διάταξη.

Ο Κίπλιγκ το πρωτοείπε «Πρώτο θύμα ενός πολέμου είναι η αλήθεια» και χρηματοπιστωτικός πόλεμος δεν αποτελεί εξαίρεση.

Έχετε σκεφθεί πως οι πολιτικές σας πεποιθήσεις και η στάση σας απέναντι στα «κοινά» βασίζονται σε ειδικές διεργασίες του εγκεφάλου σας, οι οποίες επηρεάζουν ολόκληρη την καθημερινότητά σας;

Σύμφωνα λοιπόν με τον Ντέιβιντ Αμόντιο, οι προοδευτικοί και οι συντηρητικοί, εκτός από τις πολιτικές διαφορές τους, έχουν και διαφορετικό εγκέφαλο. Ο αμερικανός ερευνητής κατέληξε στο συμπέρασμα αυτό. Ύστερα από ένα πείραμα, στο οποίο 43 εθελοντές κλήθηκαν να ολοκληρώσουν μια σειρά από τεστ, τα οποία εκτιμούσαν την αντίδρασή τους σε ερεθίσματα, που τους ανάγκαζαν να βγουν από μια καθιερωμένη ρουτίνα. Μέσω εγκεφαλογραφήματος φάνηκε πώς οι προοδευτικοί είχαν «υψηλότερη νευρωνική δραστηριότητα που σχετίζεται με τις διενέξεις» όταν έπρεπε να πάνε ενάντια στην ρουτίνα. Οι συντηρητικοί ήταν λιγότερο ικανοί να προσαρμόζονται στην αναπάντεχη κατάσταση. Κάποιος θα μπορούσε να χαρακτηρίσει τους συντηρητικούς άκαμπτους και τους προοδευτικούς ευπροσάρμοστους, ενώ κάποιος άλλος, ασυνεπείς τους προοδευτικούς και σταθερούς και πιστούς τους συντηρητικούς. Η οπτική είναι καθαρά υποκειμενική.

Ότι και να γράψω, δεν πρόκειται ποτέ να είναι καλύτερο, πιο δυνατό, πιο δραματικό, ποιο συγκλονιστικό από όταν καίγεται ο τόπος σου, όταν πεθαίνουν τόσοι άνθρωποι, τόσο άδικα, όσοι μιλάνε, όσοι γράφουν. Οι πολίτες αυτής της χώρας έχουν υποχρέωση ν' αφήσουν την οργή και την αγανάκτηση στα θύματα. Και οι ίδιοι για μια φορά, ίσως πρώτη, ψυχρά, ορθολογικά να σκεφθούν, να αναλύσουν, να μάθουν, να καταλάβουν. Να σκεφθούν πολιτικά, να ξαναγίνουν δηλαδή πολίτες.

Ας κρατήσουμε ψηλά το επαναστατικό μας πνεύμα.

Για όλους εμάς οι αποφάσεις πάρθηκαν με ευκολία. Ίσως γιατί αυτό είναι το καλύτερο. Γιατί ήμασταν μιά καλή παρέα που μοιραστήκαμε τις μάχες, τις ρουτινιάρικες καθημερινότητες, τις μεγάλες νύχτες, τα μικρά ξημερώματα, τους τρόμους και τις ελπίδες μας συζητώντας πίνοντας τσικουδιά για την αλλαγή του κόσμου, ξέροντας ότι ο κόσμος δεν αλλάζει με συζητήσεις ούτε όμως και χωρίς αυτές.

Τώρα που η μάχη συνεχίζεται και η καλή παρέα τελειώνει το τελευταίο καραφάκι, η επόμενη μέρα είναι εδώ. Με αγώνα και αντιπαραθέσεις εντός και εκτός της Αριστεράς.

...Είναι ντροπή να σε καλούν και συ να ακολουθείς

χωρίς να θέλεις την αλήθεια, κατάματα να δεις

σε κοροϊδεύουν και συ χειροκροτείς, φωνάζεις και θαυμάζεις…