Μετρητής

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterΣήμερα2973
mod_vvisit_counterΧθές4839
mod_vvisit_counterAll5497325
°F | °C
invalid location provided
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ…ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ
Δευτέρα, 16 Δεκέμβριος 2019 21:58

 

Pallas-Mikro-CV-2

Βαγγέλης Πάλλας Δημοσιογράφος – Ερευνητής – Αναλυτής – Α.Ε.J./I.F.J

Όλοι ξέρουμε πως οι αστοί πολιτικοί είναι πανούργοι και κυνικοί. Μήπως μπορούμε να πούμε το ίδιο και για τους ψηφοφόρους; Το παρελθόν μας έχει δώσει πολλά παραδείγματα.

Το δίλημμα των εκλογών της 7ης Ιουλίου ήταν ανάμεσα στην συνέχεια της προοπτικής της αριστεράς (με όσα λάθη μπορείς να χρεώσεις) ή η επιστροφή στο παρελθόν. Μετά από 10 χρόνια κρίσης, ο ελληνικός λαός ανυπομονούσε επιστροφή στην κανονικότητα. Ήταν φυσικό τα υπέρογκα βάρη και τα σοβαρά αδιέξοδα που σήκωσε η μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού δημιούργησαν δυσαρέσκεια και κούραση, ίσως και θυμό. Την ικανότητα δεν μπορεί να την εγγυηθεί η αστική πολιτική τάξη, παρά μόνο μία αριστερά της προόδου και της αλληλεγγύης.

Σήμερα ζούμε ένα πόλεμο ανάμεσα σε δύο κόσμους. Από την μία πλευρά είναι ο κόσμος που θέλουμε να ζήσουμε, και από την άλλη ένας κόσμος του παρελθόντος που υπάρχει μόνο στην νοσηρή φαντασία ορισμένων νοσταλγών φαύλων περιόδων.

Από την μία πλευρά ο νεοφιλελεύθερος κόσμος του χρήματος, της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και της διαπλοκής. Ο κόσμος των κοινωνικών ανισοτήτων, της φτώχειας, του ρατσισμού και της καταστροφής του περιβάλλοντος, των πολέμων, που λίγοι απολαμβάνουν τα πλούτη τους.

Από την άλλη πλευρά υπάρχει ένας κόσμος που παλεύει να βγει από το σκοτάδι του σήμερα. Αυτός ο κόσμος που δεν έχει απολαύσει τους κόπους του όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης και της άγριας εκμετάλλευσής του.

Η επιστροφή στο παρελθόν, επανέφερε το διαπλεκόμενο σύστημα που αν είσαι ενεργό μέρος του σκοτεινού και άδικου κόσμου, σήμερα έχει πολλές πιθανότητες να επιβιώσεις.

Ο άλλος κόσμος, παραμένει ένα άπιαστο όνειρο στη σκέψη όλων. Τα όνειρα τους γκρεμίστηκαν στην τελευταία εκλογική αναμέτρηση. Είναι ένας κόσμος, που οφείλει να υπάρξει. Ένας κόσμος που οι άνθρωποι θα ζούνε αδελφωμένοι με ίσα δικαιώματα.

Ζούμε σε έναν κόσμο από το παρελθόν, ένα κόσμο που εμείς κτίσαμε – μια Ελλάδα της «νοικοκυροσύνης», του ατσαλάκωτου, της ορθοδοξίας και της ματαιόδοξης συσσώρευσης πλούτου. Ενός πλούτου που σου χαρίζει άφεση αμαρτιών, σε ανεβάζει στα ανώτερα κοινωνικά κλιμάκια και σε κάνει σεβαστό πολίτη στα μάτια του «άθεου κόσμου».

Τι συμβαίνει όμως όταν ο παραπάνω κόσμος σε μαζικό επίπεδο έχει παράνοια. Ένας κόσμος για παράδειγμα που βιώνει το αδιέξοδο ατομικά και ύστερα ανοίγει το παράθυρο και πάνω στην απόγνωση του προσπαθεί να πιαστεί από το παρελθόν που έκτισε. Δεν υπάρχουν λύσεις γι’αυτόν. Χρειάστηκαν αρκετά χρόνια για να οικοδομήσεις τον κόσμο σου, αλλά λίγα δευτερόλεπτα για να τον κατεδαφίσεις.

Και το χειρότερο. Απουσία προοπτικής για ένα ευοίωνο μέλλον. Η αριστερά καλείται να παίξει ρόλο και να λειτουργήσει ως δύναμη ανατροπής του φιλελεύθερου αστικού συστήματος, αλλά και η ρευστοποίηση του για να είναι ακόμα πιο ελεγχόμενο, ακόμα πιο χειραγωγήσιμο και ακόμα πιο προσβάσιμο στην διαμεσολάβηση των ΜΜΕ. Χρειαζόμαστε ένα παραμέρισμα της κουρτίνας που ο συμβατικός κόσμος έχει τραβήξει μπροστά στα μάτια μας. Χρειαζόμαστε νέους τρόπους αντίληψης και κατανόησης. Χρειαζόμαστε μια νέα γλώσσα, νέους θριάμβους και νέες ήττες, νέες τραγωδίες και νέα έπη. Έτσι κάποιοι ανήσυχοι άνθρωποι θα αναλάβουν αυτή την εξερεύνηση, χωρίς καμιά υποστήριξη, χωρίς κανένα δεδομένο σύμμαχο, χωρίς καμιά αναγνώριση του έργου τους, χωρίς αναφορά στις περιπέτειες τους.

Η αισιοδοξία δεν είναι απλά ένα συναίσθημα. Είναι χρέος. Γι’αυτό έχουμε υποχρέωση και το δικαίωμα να απαρνηθούμε την απαισιοδοξία και την κατάθλιψη. Λύσεις υπάρχουν.

Το πρόβλημα είναι πως ζούμε, πως κινούμαστε, πως εργαζόμαστε σε ένα περιβάλλον, όπου αντί να τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο γύρω μας, έρχονται οι «άλλοι» και μας την σπάνε. Μας γυρίζουν στο φαύλο παρελθόν.

Οι δύσκολες εποχές όμως δημιουργούν υπέροχους ανθρώπους, που γίνονται μπροστάρηδες σε νέους αγώνες, δίνοντας ένα άλλο στοιχείο στην ανατροπή των νεοφιλελεύθερων τετελεσμένων.

…Σπουδαίο πράγμα οι αφύλαχτοι δρόμοι. Όσο να τους φράζουν, κάποιοι είναι ελεύθεροι ακόμα…

...«Άτιμος είναι ο κόσμος τούτος Αγά μου, άδικος τιποτένιος. Οι πιο καλοί πεινούν κι αδικιούνται, οι πιο κακοί τρων και πίνουν και κυβερνούν, χωρίς πίστη, χωρίς ντροπή, χωρίς αγάπη. Δεν μπορεί πια το άδικο να βαστάξει! Θα βγω στους γύρω δρόμους, θα σταθώ στις πλατείες, θ' ανέβω στις στέγες και θα φωνάξω: Ελάτε όλοι οι πεινασμένοι κι οι αδικημένοι κι οι τίμιοι να σμίξουμε, να βάλουμε φωτιά, να καθαρίσει η γης από δεσποτάδες κι αφεντάδες κι αγάδες.

...Θα θελα Αγά μου, να’ χα τη δύναμη να σηκωθώ, να κηρύξω σε όλο τον κόσμο επανάσταση. Να ξεσηκώσω όλους τους ανθρώπους, άσπρους, μαύρους, κίτρινους, να γίνουμε ένας στρατός της πείνας παντοδύναμος και να μπούμε στις μεγάλες σαπισμένες πολιτείες και στα άτιμα παλάτια και στα ξετσίπωτα σεράγια της Πόλης και να βάλουμε φωτιά! «

Ν. Καζαντζάκης, «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται»