Μετρητής

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterΣήμερα4756
mod_vvisit_counterΧθές3747
mod_vvisit_counterAll5031195
°F | °C
invalid location provided
Ο φθόνος για τους άριστους
Παρασκευή, 29 Νοέμβριος 2019 18:43

Πάσχος Μανδραβέλης ΠΑΣΧΟΣ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ

 


Κάποτε ο Ρόναλντ Ρέιγκαν είχε πει πως «η δουλειά του πολιτικού είναι εξαιρετικώς καλή. Αν επιτύχεις θα έχεις πολλές απολαβές. Αν αποτύχεις μπορείς να γράψεις ένα βιβλίο». Στην Ελλάδα, δεν διαβάζει κανείς. Συνεπώς το βιβλίο δεν είναι λύση. Εδώ ισχύει το «αν επιτύχεις στις εκλογές θα έχεις πολλές απολαβές. Αν αποτύχεις μπορείς να γίνει διοικητής κάπου».

Για να πούμε όμως και των πολιτευτών το δίκιο, αυτό είναι φυσιολογικό για μια μικρή αγορά όπως η ελληνική. Μια αποτυχία στις εκλογές είναι για πολλούς διαβατήριο στην ανεργία. Για να πολιτευθεί ένας δημόσιος υπάλληλος πρέπει να παραιτηθεί. Ενας ελεύθερος επαγγελματίας κλείνει γραφεία, αφήνει δουλειές, χάνει πελατεία κ.λπ. Αν κάποιος ασχοληθεί με την πολιτική δύσκολα γυρίζει στη δουλειά του και αυτό αποτρέπει έστω και μέτριους να αναμειχθούν. «Πού να μπλέξεις τώρα;» είναι η επωδός...

Υπάρχουν, όμως, και άλλα αντικίνητρα. Είναι ο φθόνος και ο κομματικός ανταγωνισμός που αποθαρρύνουν τους «ωραίους τρελούς» να συνεισφέρουν σε εθνικές προσπάθειες. Δύο από αυτούς –που, ευτυχώς, δεν αποθαρρύνθηκαν από τα εξ αμάξης που ακούν– είναι η λέκτορας Δημόσιας Υγείας Ειρήνη Αγαπηδάκη και ο παγκοσμίου εμβέλειας συγγραφέας Απόστολος Δοξιάδης. Αναφέρουμε τα επαγγέλματά τους, διότι μετά το «πφφφ, αυτούς βρήκαν;» ακολουθεί το κατηγορητήριο περί «βολέματος»· λογικό κατά μία έννοια, διότι αυτός ο φθόνος, όταν δεν έχει κομματικά κίνητρα, προέρχεται από ανθρώπους που θεωρούν μέγιστη καταξίωση στη ζωή να τακτοποιηθούν κάπου στο Δημόσιο.

Παλιότερα η συμμετοχή καταξιωμένων ανθρώπων στα κοινά ήταν κάτι σεβαστό. Από τότε πέρασε πολύς καιρός και περισσότερος μεταμοντερνισμός. Η αριστεία συκοφαντήθηκε ως ρετσινιά, το σύνθημα «η χούντα δεν τελείωσε το ’73» υμνήθηκε ως λαϊκή σοφία και ένας απόφοιτος των ΤΕΙ, με σύνθημα «η καριέρα είναι σαν τη χολέρα», δεν έγινε καν διοικητής νοσοκομείου, αλλά χρίστηκε σύμβουλος στρατηγικής στο Μέγαρο Μαξίμου. Είναι πολύ φυσιολογικό, λοιπόν, ότι περιπτώσεις σαν της κ. Αγαπηδάκη και του κ. Δοξιάδη να απαξιώνονται ως οι «“άριστοι” που βολεύτηκαν». Μάλιστα, ο πολύς κ. Παύλος Πολάκης έφτασε να γράψει ότι «το κοριτσάκι που ανέλαβε συντονιστής για τα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα (...) φαίνεται πως το πρόβλημα της ειναι βαρειά ψυχωσικη συνδρομή (και όχι απλή νεύρωση) που χρήζει μακράς νοσηλείας σε κλειστό ψυχιατρικό τμήμα .Παιδικα τραύματα,κακοποίηση,στέρηση,ανικανοποίητες επιθυμιες;;;» (fb 26.11.2019).

Και να σκεφτεί κανείς ότι κάποτε η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων εξέδωσε ένα τεράστιο κατεβατό γιατί κάποιοι επέκριναν όσα είπε η σύζυγος του κ. Τσίπρα σε συνέντευξή της. Μια γυναίκα, σάρκαζε η συριζαϊκή Γραμματεία, «οφείλει να δέχεται τον σεξισμό που της αναλογεί (...) με αίτημα την επιστροφή της στη γωνία της». Παλιές κυβερνητικές εποχές...