Μετρητής

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterΣήμερα1740
mod_vvisit_counterΧθές3882
mod_vvisit_counterAll4634074
°F | °C
invalid location provided
Η ΖΩΗ ΜΑΣ… ΣΕ ΣΚΑΚΙΕΡΑ
Τετάρτη, 10 Απρίλιος 2019 11:50

Pallas-Mikro-CV-2

ΠΑΛΛΑΣ ΒΑΓΓΕΛΗΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ – ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ – ΑΝΑΛΥΤΗΣ AEJ/IFJ

Η ζωή αποτελεί μια τεράστια σκακιέρα. Σε αυτή τη σκακιέρα ήμαστε όλοι εμείς είτε τα στρατιωτικά είτε οι βασιλιάδες είτε οι αξιωματικοί και προσπαθούμε με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο, να επιβιώσουμε. Και φυσικά κάποιοι δίνουν και κάποιοι δέχονται εντολές. Κάποιοι εκμεταλλεύονται και κάποιους τους εκμεταλλεύονται. Κάποιοι γεννιούνται και κάποιοι πεθαίνουν, κάποιοι ζουν και κάποιοι δεν ζουν.

Οι άνθρωποι, δεν είναι πάντα αυτό που λένε… Πολλές φορές, δεν είναι ούτε καν αυτό που πράττουν. Αλλά είναι πάντοτε, αυτό που σκέφτονται. Και γι’ αυτό, ποτέ δεν θα καταφέρουμε να καταλάβουμε, ο ένας τον άλλον. Οι επιλογές που κάνουμε ορίζουν την θέση που έχουμε πάνω στη σκακιέρα. Αν τελικά θα είμαστε το στρατιωτάκι που δέχεται εντολές και εύκολα «θυσιάζεται» για κάποιο σκοπό ή αν τελικά θα είσαι εσύ αυτός που έχει το πρώτο λόγο και παίρνει πρωτοβουλίες, είναι περισσότερο θέμα επιλογής και όχι τόσο θέμα τύχης.

Τα λόγια προφορικά ή γραπτά, είναι αυτό που θέλουμε να είμαστε ή αυτό που θέλουν οι άλλοι να είμαστε ή αυτό που έπρεπε ή αυτό που θέλουμε να δείξουμε… ότι είμαστε. Όσο αφορά τις πράξεις μας θα μπορούσαν να είναι το μέτρο του χαρακτήρα μας. Όμως πολλές φορές οι άνθρωποι δρουν – πράττουν υπό το κράτος φόβου, πίεσης, ανάγκης, βίας, υπολογισμού, μέθης, επήρειας τοξικών ουσιών, άγνοιας, ψευδών υποσχέσεων…

Είναι μερικοί άνθρωποι που δεν μπόρεσαν ποτέ να διαβάσουν το μυστικό σημείωμα που άφησε μέσα τους η ζωή. Δεν είχαν το απαιτούμενο θάρρος για να το διαβάσουν. Και τ’ άφησαν διπλωμένο να κιτρινίζει σε ένα κρυφό συρταράκι της ψυχής τους. Είναι μερικοί άνθρωποι που όταν πέσει στα χέρια τους η χαρά, δεν ξέρουν πως τους ανήκει. Και σαστίζουν.

Το θέμα είναι πως έχουμε φαντασθεί τη ζωή μας. Η ζωή δεν είναι πάντα δίκαιη και μπορεί κάποιοι να είναι τυχεροί και οι συνθήκες που τους ευνοούν, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να εφησυχάζονται ή να απογοητεύονται και να παραδώσουν τα όπλα.

Οι ακραίες καταστάσεις μπορεί να μας μετατοπίσουν και μπορεί να μας αλλάξουν. Οι γύρω μας μπορεί να μας εκμεταλλευτούν και να μας χρησιμοποιήσουν. Από εμάς εξαρτάται αν θα τους δώσουμε το δικαίωμα να κάνουν κάτι τέτοιο. Από εμάς εξαρτάται αν θα διατηρήσουμε ή όχι την αξιοπρέπεια μας.

Η ιστορία θα είναι πάντα η ίδια, τίποτα δεν θα την απογοητεύσει.

Ο ήλιος θα είναι ψηλά. Το φεγγάρι θα ξεμυτάει κάθε σούρουπο, ο ουρανός θα μένει αξεδίψαστος. Ένα σπίτι δε θα είναι ποτέ η χώρα μας, μια πόλη ποτέ η μάνα μας. Θα μοιράζουμε τα πάντα και πάντα θα κλέβουμε. Θα ξενυχτάμε τα βράδια πίσω από μια πλάτη που θα μας ταΐζει όνειρα τα ξημερώματα.

Κάθε καλοκαίρι θα πληρώνουμε κάποιον για λίγη ελευθερία και κάθε χειμώνα θα μας παίρνει πίσω οτιδήποτε μας είχε χαρίσει απλόχερα.

Θα διώχνουμε τα φαντάσματα μα εκείνα θα μας υπενθυμίζουν το ναυάγιο της ενηλικίωσης και τους καθοριστικούς έρωτες. Θα κλαίμε και θα γελάμε. Θα γελάμε με αυτά που κλαίμε και θα κλαίμε με αυτά που γελάμε.

Θα μοιραζόμαστε μια βραδιά σ’ ένα καπηλειό όλα τα μυστικά μας με κάποιον άγνωστο και ύστερα δεν θα τον ξαναβλέπουμε ποτέ.

Θα μας διώχνουν και θα γυρνάμε, θα γυρνάμε και θα μας ξαναδιώχνουν. Θα πεθαίνουν άνθρωποι δικοί μας κι εμείς δε θα ήμαστε εκεί. Θα πεθαίνουμε εμείς και θα παρακαλάμε να ήταν κάποιος εκεί.

Η ιστορία θα είναι πάντα η ίδια… για όλους.

Η ζωή είναι άδικη. Ίσως να γεννήθηκες ένα απλό στρατιωτάκι, είσαι όμως πολύ σημαντικό και δεν πρέπει να το ξεχνάς, ποτέ αυτό. Έχεις το δικαίωμα να εξελιχθείς, αν αυτό ονειρεύτηκες. Έχεις το δικαίωμα να ζεις και το δικαίωμα να σκέφτεσαι.

Κάποιοι άνθρωποι έρχονται στην ζωή μας με ένα ευχάριστο τρόπο. Έτσι λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι γίνονται ξεχωριστοί για εμάς.

Έτσι, εμείς που βγάζουμε πάντα το φίδι απ’ την τρύπα για τους άλλους, θα μπορούμε επιτέλους να σκεφτούμε και τον εαυτό μας. Να κτίζουμε σπίτια που να ανήκουν σε μας.. Να ζούμε μια ζωή που θα’ ναι ολότελα δική μας. Να ζούμε σαν ολοκληρωμένοι άνθρωποι τέλος πάντων. Να ζούμε σ’ έναν κόσμο όπου η επιθυμία σου να γελάσεις, ξεσπάει από μέσα σου σα γιορτή, η επιθυμία να παίξεις και να γιορτάσεις… κι επιτέλους να κάνεις μια δουλειά που να σ’ ευχαριστεί… σαν κανονικοί άνθρωποι κι όχι σαν ζώα που ζουν και υπάρχουν χωρίς χαρά και φαντασία.

Ένας κόσμος όπου μπορεί κανείς να δει ξανά ότι υπάρχει ακόμη ένας ουρανός… τα λουλούδια που ανθίζουν… ότι ακόμα υπάρχει άνοιξη… και τα κορίτσια που γελούν και τραγουδούν. Και όταν μια μέρα πεθάνεις, δεν θα πεθάνεις σαν γέρος, πεταμένος σαν στημένη λεμονόκουπα, αλλά σαν άνθρωπος που έζησε ελεύθερος κι ευχαριστημένος μαζί με τους άλλους ανθρώπους…»