Μετρητής

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterΣήμερα917
mod_vvisit_counterΧθές2614
mod_vvisit_counterAll4178705
°F | °C
invalid location provided
« αχ αυτός ο Ιούνιος...»

 

Τούτος ο μήνας ανέκαθεν με πλημμύριζε συναισθήματα. Παιδιόθεν θυμάμαι τον εαυτό μου βουτηγμένο σε παντός είδους εκδηλώσεις, εκδρομές, τελετές λήξης, εξετάσεων και αποδράσεων. Και πάντα με το yfanthsάγχος και τη συγκίνηση. Έτσι είναι τα παιδιά! Ακόμα και η ημερήσια εκδρομή στην κορυφογραμμή του Παναιτωλικού, στου «Κυνηγού», μικρά παιδάκια εμείς τότε, μας γέμιζε με άγχος! Όλη νύχτα ξάγρυπνοι! Τι ώρα θα φτάσουμε, ποιος θα κυνηγάει τη μπάλα ως το ρέμα απ΄ τις στραβοκλωτσιές στη λάκα! Δεν ήμασταν βλέπετε και  παιχταράδες σαν το Βαγγέλη το Μόρα, τη μοναδική απουσία- πρόβλημα της Εθνικής Ελλάδος πριν τον αγώνα! Κι όχι τόσο για μας και τη φουκαριάρα την Ελλάδα που πιθανόν κάποιοι το ξέρουν το παιδί αλλά στερήθηκαν τα ματάκια των απανταχού μαυροκίτρινων τέτοιο παιχταρά! Πρώτο θέμα τόχανε, λες και θ΄ απουσίαζε ο Μέσι, ο Ντρογκμπά ή ο Ρονάλντο! Μετά την ήττα, -λέμε τώρα-  ίσως αυτός θα μπορούσε να μας σώσει από κάτι, από κάπου τέλος πάντων, να συμμαζέψει το εθνικό σκορποχώρι! Αλλά, κάτι τέτοιους θεοποιούμαι εμείς σ΄ όλα τα επίπεδα και μετά ψάχνουμε γωνίες να στοκάρουμε την κεφάλα μας, να γίνουμε κοψοχέρηδες! Είμαστε συνυπεύθυνοι εκατό τοις εκατό!

  Άγχος λοιπόν για να καλμάρουμε τους μεγάλους που ξερνοβολούσαν πίνοντας απ΄ το πρωί ως το βράδυ και αν θ΄ απαντούσαμε σωστά στις ερωτήσεις κάποιων αχαρακτήριστων χωριανών μας -κατοίκων Αγρινίου σε ερωτήσεις τύπου: «δε μ΄ λες ρε, τα πιδιά τ΄ Ζιβιδαίου ποιόν είχανι πατέρα;» Λες κι αυτοί ήξεραν! Εκτός απ΄ τα μπράβο για την εξυπνάδα μας, μας κέρναγαν κι ένα λουκούμι τριαντάφυλλο, για να κεραστούν στη συνέχεια απ΄ τα ψητά μας και τα κοκορέτσια, τις πίτες τις σαλάτες μας και τα τυριά. Κάθε οικογένεια βλέπετε, παρά τη φτώχεια της, είχε και το ψητό της, την προκοπή της. Έπιναν κι απ΄ τα αγνά κρασιά όλων όσων ανέβαιναν να γιορτάσουν μαζί μας και το μονοπάτι της επιστροφής γινόταν ατέλειωτο. Και τι νάχε τάχα ο Αγρινιώτης! Στην υγειά σας και πάντα τέτοια! Τα τσιμπούρια αγαπητοί μου, ποτέ δεν έλειψαν απ΄ τα χωριά!

Άγχος πολύ. Να γιορτάσουμε τον αποχωρισμό μας απ΄ το σχολειό και το σφιχτότερο εναγκαλισμό με τα κατσικοπρόβατα απ΄ την επομένη. Αντί να πανηγυρίζουμε που τέλειωνε προσωρινά το ανελέητο και χωρίς λόγο καθημερινό διδασκαλικό ξυλοκόπημα, κλαίγαμε απαγγέλλοντας ποιηματάκια αποχωρισμού και σκετσάκια σαχλαμαρίτσες, χειροκροτούμενοι απ΄ τους χωριανούς που διέβλεπαν σε μας τους μελλοντικούς δασκάλους και χωροφύλακες του γένους! Ανέκαθεν οι προσδοκίες των μεγάλων σφράγιζαν τα θέλω και τις πράξεις των παιδιών.

Μεγαλώνοντας πάει το άγχος για τις εξετάσεις, τις αφραγκίες μας, το μέλλον μας! Σιγά τώρα. Τίποτα δεν μας πτοούσε. Ένα πέπλο ασφάλειας κάλυπτε τα όνειρά μας κι αισθανόμασταν θωρακισμένοι σαν την σημερινή οικονομία, ένα πράγμα. Έτσι όπως με ξέρετε εσείς, θωρακισμένο κάργα, μπορούν να με διαπεράσουν τα βέλη των κερδοσκόπων, να φτάσουν στ΄ αφτιά μου οι ήχοι των σειρήνων της πτώχευσης, της δραχμοποίησης και της καταστροφής; Με τίποτα αδέρφια! Κι ας μας πηδούν οι αναλυτές κι οι εκτιμητές τέσσερα - τέσσερα στα σκαλοπάτια της υποβάθμισης! Χαίρεσαι που είσαι Έλληνας και τους γράφεις καθ΄ έξιν!

Και μήπως τάχα είχαν άγχος οι μεγάλοι, οι ηλικιωμένοι, οι γριές; Κανένας και για τίποτα. Οι άνθρωποι που έζησαν «το 41», που πείνασαν, πέθαιναν τα παιδιά τους κι οι δικοί τους απ΄ το τίποτα κι αβοήθητοι, θα κώλωναν τώρα; Έλειπε παντελώς ο φόβος! Ανάποδα να τους κρεμούσες, αμφίβολο αν θάπεφτε τρύπια δεκάρα! Τι να φοβηθούν τα γερόντια; Τους ληστές, τους κλέφτες, τίποτα!

Ανύπαρκτες κατηγορίες! Ανοιχτά ήταν ολημερίς τα σπίτια. Και το βράδυ στρωματσάδα αλλά γυφτέ, μόνο σαν χαλάρωναν οι βαλβίδες εξαέρωσης, πέταγαν ανακούρκουδα όποιον κοιμόταν ελαφρά. Σαν συνειδητοποιούσε το αίτιο, αναφωνούσε μισοφωναχτά: «φτού σ΄ μπλάρ, γαϊδούρ...» και ξανάγερνε!    

Μόνο φήμες κυκλοφορούσαν πως κάποιοι απατεώνες έκρυβαν κλεμμένες λίρες σε τενεκέδες σκάβοντας κάτω από βράχια, δέντρα κλπ. Όπως αυτοί που τρέχουν τώρα με τις σακούλες των ευρώ και που να τις κρύψουν. Έχει αξία το θαμμένο ευρώ; Όμως θα σκάβει ο πάσα ένας όπου δει φρεσκοσκαμμένο κι ας είναι κι από γουρούνι. Θα ψάχνουν οι εναπομείναντες αγρότες Αλβανοί για κρυμμένους θησαυρούς- σακούλες ευρώ. Κι έτσι με το σκάψε -σκάψε,  θάρθει κι η περιβόητη και προσδοκόμενη πράσινη ανάπτυξη!          

 Μακάριοι οι ζώντες τους ένδοξους καιρούς τούτους. Έχουν να διηγούνται παράδοξα πράγματα στα παιδιά και στα εγγόνια τους όπως, δουλειά από νύχτα σε νύχτα, πολέμους, κατοχή, εμφύλιο, δικτατορία αλλά και τη συνταξούλα της τρίτης ηλικίας, την τιμή στα ένδοξα γηρατειά, τους αγώνες για καλλίτερη ζωή. Σου λέει ο άλλος πως εγώ τα έζησα αυτά από κάποια θέση. Του αγωνιστή, του αδιάφορου, του δωσίλογου δεν έχει και πολύ σημασία. Ό,τι κι αν δηλώσεις σωστό είναι μέχρι να γίνει εξεταστική. Μετά μπορεί να προκύψει πως τα μεγάλα λόγια κι οι αγωνιστικές φανφάρες εξαργυρώθηκαν με μπόνους κατεργαραίων, απατεώνων και βιαστών του σώματος της Ελληνικής κοινωνίας. Κι εσύ ακόμα αναρωτιέσαι πως είναι δυνατόν τόσοι αγωνιστές νάγιναν πλούσιοι κι η Ελλαδίτσα πτωχοκομείο. Μα, επίθεση τώρα και στα ιστορικά στελέχη σύντροφοι; Ντιπ σεβασμός στον πλούτο του βιοπαλαιστών;

 Δυστυχώς για μας, η δήμευση κι ο εξοστρακισμός ήταν αρχαία ιστορία.

Κι ευτυχώς να λέμε που υπάρχει ακόμα το Ελληνικό δαιμόνιο. Να προχθές, σε μια ευθεία της Εθνικής Οδού Πατρών -Πύργου είχε σταματήσει στην άκρη περιπολικό της Αστυνομίας χωρίς να υπάρχει καν χώρος για στάθμευση. Έβαλε δυο κώνους για να φαίνεται πως τάχαμου όχημα στάθμευσε πιθανώς λόγω βλάβης, είχε τη μπροστινή πόρτα ανοιχτή και καθισμένο «Όργανο» σημάδευε τα διερχόμενα οχήματα με το ραντάρ. Σου λέει ευκαιρία να πηδήξουμε όποιον τρέχει με εβδομήντα αντί για πενήντα, να του αφαιρέσουμε προστιματικώς ένα ικανό τμήμα των Ευρώ που του περισσεύουνε, να συμβάλλουμε κι εμείς εκ της θέσεώς μας στο γέμισμα των άδειων ταμείων του κράτους με τα λεφτά των άλλων. Εμείς περνάμε παντού συναδελφικά, με την ταυτότητα... Άκου θέλουν κι αυτοκίνητο!       

Ελληνικό δαιμόνιο παντού. Όλοι αυτό ψάχνουν. Αυτό θ΄ αναγεννήσει τη χώρα εκ της τέφρας, εμείς είμαστε αυτοί που σκύβουμε καλά για υψώσουμε εν καιρώ το ανάστημά μας. Θα μου πείτε ποιος θα ζει να τα δει αλλά δεν χάνουμε και τίποτα να το λέμε. Εδώ άλλοι μας έλεγαν πως λεφτά υπάρχουν, άλλοι πως το μίγμα δεν κάνει, άλλοι στον ανένδοτο κι άλλοι να τα πάρουμε γενικώς από κείνους που ποτέ δεν βοήθησαν την έρμη τούτη χώρα. Καταλήγουμε πως αναπαράγουμε γενικώς την περισπούδαστη κοτσάνα του αρχηγού και πως τις μαλακίες όλοι τις ξέρουμε αλλά το θέμα είναι ποιος τις λέει και ποιος πληρώνει... Κι όσο για τις φήμες πως αυτοί του ΠΑΜΕ σχεδιάζουν να ενισχύσουν τις φωνές διαμαρτυρίας  με «βουβουζέλες» κρίνονται ανυπόστατες...

Μ΄ αρέσει ο Ιούνιος. Είναι μέσα μου συνδυασμένος με κάτι που τελειώνει. Κι ας ήταν κάποτε σχολικό απωθημένο. Τώρα μπορεί νάναι η υπομονή μας που εξαντλείται και δεν θέλουμε να βλέπουμε κανένα σωτήρα, νάναι η ταφόπλακα της ελπίδας και των ονείρων μας για καλλίτερη ζωή των παιδιών μας, νάναι το μίσος προς όλους τους ανεγκέφαλους συγκάτοικους της γης που προσπαθούν να μας στείλουν στον αγύριστο μια ώρα γρηγορότερα.   

Λυπάμαι και τους εμπόρους ελπίδας. Κανείς δεν είναι διατεθειμένος ν΄ αγοράσει. Μέχρι κι οι παπάδες βλέποντας να πέφτει ο τζίρος απ΄ τα παγκάρια,  με τον εκκλησιαστικό τουρισμό προσπαθούν να συντηρήσουν τα μόνα αλληλοβοηθούμενα μαγαζιά που δουλεύουν, έστω και με εκπτώσεις. Στέλνει ο ένας στον άλλο το ποδάρι του τάδε Αγίου να το φιλοξενήσει για ένα μήνα, την κάρα κι ενάμιση πλευρό του μεγαλοΟσίου που βρέθηκαν μυστηριωδώς και εκτίθενται σε λαϊκό -πάντα- προσκύνημα το πρώτο δεκαπενθήμερο μιας και το δεύτερο θα τα στείλουν για λιτανείες αλλού... Μεγαλόσταυροι συνοδεύουν τις αποδεδειγμένα θαυματουργές εικόνες με μεγαλοευχές του τύπου: Να μη φτωχύνουμε άλλο, να πηδήξουμε «αβρόχοις ποσί» το Σεπτέμβρη, να πέσει η κυβέρνηση, να μας αξιώσει ο Άγιος σύντομα να γίνουμε υπηρέτες πλούσιου κι ελεήμονα αφεντικού, τέτοια.

Τι είπατε; Σας έφαγε η μουχρίτσα και σας κατάστρεψε ο βέλιουρας; Πράσινη ανάπτυξη είναι κι αλλοίμονο σ΄ όσους έχουν καλύβι σε βουνό ή θάλασσα κι ανοίγουν την πόρτα σε συγγενείς και φίλους που θα περνούν τυχαία... Καθιερώνεται οσονούπω πανελλαδικά  «η αναβίωση της λησμονημένης αγάπης του συγγενή»!

         e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Βάζουν ιδέες στο ΠΑΜΕ; Πάμε χαμένοι!