Μετρητής

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterΣήμερα4010
mod_vvisit_counterΧθές4018
mod_vvisit_counterAll4375319
°F | °C
invalid location provided
ΣΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ ...

40 ΕΚ. ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΟΙ ΑΠΟΚΛΗΡΟΙ ΤΗΣ ... ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗΣ

Σχεδόν 40 εκατ. Αμερικανοί ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, καθώς ο αριθμός τους σημείωσε κατακόρυφη αύξηση το 2009 λόγω της οικονομικής κρίσης, σύμφω­να με στοιχεία που ανακοίνωσε χθες το Γραφείο Απογραφής των ΗΠΑ. Όπως αναφέρεται στην έκ­θεση «Εισόδημα, Φτώχεια και Ιατρική Κάλυψη στις ΗΠΑ», ο α­ριθμός των ανθρώπων που ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας στη χώρα ανήλθε σε 39,8 εκατ. το 2009, έναντι 37,3 εκατ. το 2008. Με βάση τα στοιχεία αυτά, το ποσοστό των Αμερικανών που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας ανήλθε πέρυσι σε 13,2%, έναντι 12,5% ένα χρόνο νωρίτερα. Ο επικεφαλής του τμήματος στατιστικής του Γρα­φείου Απογραφής, Ντέιβιντ Τζόνσον, επισημαίνει ότι τόσο υψηλά επίπεδα φτώχειας στις ΗΠΑ είχαν να σημειωθούν από προηγούμενες περιόδους κρίσεων, όπως το 1993 και το 1960.

ΑΠΟ ΤΟ 2004

Σημειώνεται ότι είναι η πρώτη αύξηση που καταγράφεται σε αυ­τό το επίπεδο στις ΗΠΑ από το 2004. Οι συντάκτες της έκθεσης θεωρούν ότι η αύξηση του αριθμού σχετίζεται άμεσα με την οικονο­μική ύφεση, καθώς συμπεριλήφθηκαν στοιχεία από το Δεκέμ­βριο του 2007 και για όλη τη διάρ­κεια του 2008, ενώ αφήνουν ανοι­χτό το ενδεχόμενο για περαιτέρω αύξηση του αριθμού των φτωχών Αμερικανών και στην επόμενη αναφορά τους. Στις ΗΠΑ, ένα ά­τομο θεωρείται ότι ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας όταν το ετή­σιο εισόδημα του δεν υπερβαίνει τα 11.000 δολάρια και αντίστοιχα μια τετραμελής οικογένεια όταν το εισόδημα της δεν υπερβαίνει τα 22.025 δολάρια ετησίως.

Ιδιαίτερα ανησυχητικά είναι και τα στοιχεία στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, καθώς βρετανική ένωση εκπαιδευτικών αναφέρει ότι αρκετά παιδιά ζουν σε συνθή­κες απόλυτης φτώχειας, σε βαθμό που η ζωή τους θυμίζει εκείνη των παιδιών «της εποχής του Ντί­κενς». Σύμφωνα με την Ένωση Δασκάλων και Επιμελητών (ATL), υπάρχουν πολλά παιδιά που προέρχονται από εξαιρετικά φτωχές κοινότητες και αντιμετω­πίζουν σημαντικά προβλήματα διαβίωσης, σε βαθμό που τα σχο­λεία είναι αδύνατο να τα βοηθή­σουν. Η πρόεδρος της ATL, Λέσλι Γουόρντ, χαρακτήρισε ωστόσο «εξοργιστικό» το γεγονός ότι υ­πάρχουν εκπαιδευτικοί που εφη­συχάζουν και παραιτούνται, αντί να παράσχουν κάθε δυνατή βοή­θεια σε αυτά τα παιδιά.

Το «αμερικανικό όνειρο» στην εποχή της οικονομικής κρίσης, των χιλιάδων κατασχέσεων και της τρομακτικής ανεργίας δεν περιλαμβά­νει πια πολυτελείς βίλες και γρήγορα αυτοκίνητα. Με περισσότερους α­πό ένα εκατομμύριο άστεγους στους δρόμους των πόλεων, πολλοί από τους οποίους κατέληξαν εκεί τον τελευταίο χρόνο, το όνειρο περιορίζε­ται στο παγκάκι μιας Πολιτείας που δεν διώκει ποινικά τους αστέγους. Η κατάσταση έχει προκαλέσει σύγχυση στην αμερικανική κοινωνία, καθώς μετά το 2008 η κατηγορία των αστέγων «διευρύνθηκε» σημα­ντικά με άτομα και οικογένειες που μέχρι τότε είχαν οικονομική άνεση, καλή δουλειά και ένα «γερό» ασφαλιστικό συμβόλαιο. Ήταν τότε που και αυτοί ασκούσαν πιέσει στις Πολιτείες τους να θεσπίσουν πιο σκληρούς νόμους κατά των αστέγων επειδή έριχναν την αξία των περιουσιών τους όταν κοιμόντουσαν στους δρόμους των σπιτιών τους.

Λος Άντζελες, Ορλάντο, Φλόριντα, Ατλάντα, Τζόρτζια, Χονολουλού και Καλαμάζου στο Μίσιγκαν είναι στη λίστα των δέκα πιο «εχθρικών» αμερικανικών πόλεων npos tous αστέγους. Οι περισσότερες από αυτές έ­χουν ποινικοποιήσει ακόμη και την άσκοπη περιπλάνηση, ενώ δεν γίνε­ται λόγος για επαιτεία ή διανυκτέρευση σε δημόσιους χώρους.

Η κρίση όμως τον τελευταίο χρόνο έχει οδηγήσει το 30% των κατοίκων του ΝτένΒερ και της Ατλάντα στο δρόμο, ενώ έρευνα της Εθνικής Ένωσης για τους Αστέγους (NCH) έδειξε ότι το ίδιο συμβαίνει σε 19 από τις 25 πόλεις που μετείχαν πρόσφατα στο Αμερικανικό Συνέδριο Δημάρχων. Από το 2007 έως το 2008 οι άστεγοι στις ΗΠΑ αυξήθηκαν κατά 12%.

Παράλληλα, όμως, αυξάνονται τρομακτικά και τα φαινόμενα βίας και εχθρικότητας εναντίον τους. Καθημερινά καταγράφονται δεκάδες άγριες επιθέσεις, πολλές από τις οποίες θανατηφόρες. Παλαιότερα, στις περισ­σότερες περιπτώσεις οι επιθέσεις ήταν μεταξύ αστέγων για μικροδιαφορές, τώρα όμως το μίσος προέρχεται από μη αστέγους που εκτονώνουν την εχθρικότητά τους ή «το κάνουν γιατί έχει πλάκα».

Πριν από λίγους μήνες αμερικανικό ανδρικό περιοδικό μεγάλης κυκλοφορίας σόκαρε το κοινό του όταν δημοσίευσε «θέμα» με τίτλο «κυνηγήστε τους άστεγους» προτρέποντας τους αναγνώστες του να «σκοτώ­σουν έναν από αυτούς για πλάκα», καταλήγοντας ότι «είμαστε 87% σί­γουροι ότι είναι νόμιμο». Το προφίλ της πλειονότητας των θυτών είναι λευκοί άνδρες, πολλοί από τους οποίους άνεργοι και έφηβοι που κλο­τσούν, βιάζουν και καίνε ζωντανούς ανθρώπους που ζουν στο δρόμο.

Η ραγδαία εξέλιξη του φαινομένου έχει θορυβήσει την εναπομείνασα υγιή κοινή γνώμη, η οποία από τη μια πλευρά παρατηρεί τις Πολιτείες να «κυνηγούν» τους αστέγους και από την άλλη να προσπαθούν να τους «προστατεύσουν» εντάσσοντας τα εγκλήματα εναντίον τους στην κατη­γορία των εγκλημάτων μίσους. Η Πολιτεία της Κολούμπια ενέκρινε το μέτρο αυτό, ενώ τον ερχόμενο Οκτώβριο και το Μέριλαντ θα επεκτείνει το νόμο κατά των εγκλημάτων μίσους και θα εντάξει σε αυτόν και τη βία κατά των αστέγων.

Άλλες πέντε Πολιτείες σκέφτονται να ακολουθήσουν την ίδια πολιτική, ενώ το θέμα ενδέχεται να απασχολήσει το φθινόπωρο και το Κογκρέσο. Κάτι ανάλογο συνέβη πριν από ένα μήνα, όπου η γερουσία ενέταξε τις ε­πιθέσεις κατά ομοφυλοφίλων στα εγκλήματα μίσους.

Το ερώτημα, ωστόσο, είναι εάν στις νέες νομοθετικές ρυθμίσεις θα προβλέπονται κυρώσεις και ενάντια στη βία που ασκεί το επίσημο κρά­τος κατά των αστέγων, καθώς σε πολλές περιπτώσεις οι αστυνομικοί εί­ναι μεταξύ των πιο σκληρών θυτών.

Επιδημία... η φτώχεια

Η φτώχια αυξήθηκε σημαντικά στα μεγάλα αστικά κέντρα, γεγονός που βιώνουν καθημερινά οι εκατοντάδες άστεγοι και φτωχοί του Νιου Χέβεν-Νέος Παράδει­σος- πόλης στο Κονέκτικατ, την πλουσιότερη Πολιτεία των ΗΠΑ.

Η κατάσταση στον Νέο Παρά­δεισο, που ενσαρκώνει τη σκο­τεινή πλευρά της υπερδύναμης, μοιάζει ζοφερή, εξαιτίας και της μεγάλης αντίθεσης, καθώς σε καμία άλλη Πολιτεία δεν συνυ­πάρχουν τόσοι πολλοί φτωχοί και τόσοι πολλοί εκατομμυριού­χοι.

Παρά τα αρχοντικά κτίρια, α­νάμεσα στα οποία δεσπόζει το Πανεπιστήμιο του Γέιλ, προμα­χώνας των προνομιούχων, τα κομψά καφέ και καταστήματα, το Νιου Χέβεν είναι η τέταρτη φτωχότερη πόλη της χώρας με το μεγαλύτερο γκέτο μέσα στο ο­ποίο έχει δημιουργηθεί η «πόλη με τις τέντες».

Η «πόλη» αυτή του Νέου Παρα­δείσου εμφανίστηκε σχεδόν εν μια νυκτί, όταν οι δημοτικές αρχές έκλεισαν το καταφύγιο για α­στέγους πριν από μερικούς μή­νες, ενώ δηλώνουν αποφασισμέ­νες να τη διαλύσουν κι αυτή, στέλνοντας 200 ανθρώπους να α­ναζητήσουν αλλού καταφύγιο για τον χειμώνα.

Την προοπτική αυτού του χει­μώνα τρέμει και η Σαρλίν, που εί­ναι έγκυος, αφού τον Αύγουστο εκδιώχτηκε από τον σπιτονοικο­κύρη της, επειδή καθυστέρησε το νοίκι για μερικές εβδομάδες. Άρχισε απεγνωσμένα να ψάχνει για σπίτι, ελπίζοντας και στη βοή­θεια του φίλου της, που ήταν χτί­στης, όμως καθώς εκείνος απολύ­θηκε, η προοπτική να βρουν σπίτι μοιάζει πολύ μακρινή. Κι όπως λέει ο φίλος της στην εφημερίδα «Ομπζέρβερ», «σ' αυτή τη χώρα, αν σε απολύσουν, μετατρέπεσαι αυτομάτως σε σκουπίδι».

Το γκέτο έχει χτιστεί γύρω σχε­δόν από τα τείχη του Πανεπιστημίου, η περιουσία του οποίου, που εξαιρείται από φόρους, αγγίζει τα 11 δια. δολάρια, του Πα­νεπιστημίου που έχει μορφώσει πολλούς από τους προέδρους της χώρας, ενώ και μία πινακίδα στην είσοδο της πόλης πληροφο­ρεί τον αδαή επισκέπτη πως εδώ γεννήθηκε ο πρόεδρος Τζορτζ Μπους, λες κι αυτό σημαίνει κάτι για εκείνους που ζουν έξω από τα τείχη.

Από το Νάσβιλ και τη Σατανόγκα του Τενεσΐ, το Κολούμπους του Οχάιο, την Αθήνα της Τζόρτζια μέχρι το Σακραμέντο και το Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια, της Γης οι κολασμένοι, οι φτωχοί, οι δεκάδες χιλιάδες άστεγοι, αυτοί που δεν χωρούν στα επίσημα προγράμματα σίτισης και στις λίστες των ξενώνων, στήνουν τις σκηνές τους σε μικρές κοινότητες, στή­νουν τις δικές τους πόλεις.

Χωρίς ηλεκτρικό, χωρίς τρεχούμε­νο νερό, χωρίς φαγητό πολλές φορές, με εξαρτήσεις από ναρκωτικά, αλκοόλ και ψυχικές ασθένειες να τους βασα­νίζουν, αυτοί οι άνθρωποι προσπα­θούν να βρουν λίγο χώρο σε αυτόν τον κόσμο που τους απομάκρυνε, σε αυτόν τον κόσμο που τους φέρθηκε σκληρά, απολύοντας τους, στερώντας τους με τη μορφή μιας τράπεζας το σπίτι που είχαν χτίσει και τελικά χτυπώντας τους με κλομπ για να ξεστήσουν τις σκηνές τους από το ένα σημείο ή το άλλο, α­πό τη μια περιουσία ή την άλλη.

Παρότι αρκετοί (όπως μερικοί κά­τοικοι της Τάμπα στη Φλόριντα που έ­χουν φτιάξει την οργάνωση «Σταματήστε του καταυλισμούς») είναι αυτοί που ε­νοχλούνται από τους καταυλισμούς των αστέγων, ισχυριζόμενοι απάν­θρωπα ότι αποτελούν «κίνδυνο για τη δημόσια υγεία» και ότι «υποβαθμίζουν την περιοχή», στο Νάσβιλ στην επαρχία Χιλσμπορόου της Φλόριντα, στο Οντάριο κοντά στο Λος Αντζελες, αλ­λά και αλλού, οι ανθρωπιστικές - φι­λανθρωπικές οργανώσεις και οι επι­τροπές αστέγων, σε συνεννόηση με τις τοπικές Αρχές, προσπαθούν να κά­νουν τη ζωή αυτών των ανθρώπων ό­σο πιο ανθρώπινη γίνεται.

Στο Νάσβιλ δεν τους καταδιώκουν πια, αφήνοντας τους να κρατήσουν τους χώρους που έχουν «πιάσει», κα­θώς οι Αρχές κατανόησαν ότι το πρό­βλημα δεν λύνεται διαλύοντας τους καταυλισμούς.

Όπως δήλωσε ο Κλίφτον Χάρις, υ­πεύθυνος για την επιτροπή αστέγων του Νάσβιλ, τουλάχιστον 30 καταυλισμοί υ­πάρχουν στην πόλη και παρότι πολλοί από τους «κατοίκους» είναι χρόνια ά­στεγοι, το τελευταίο διάστημα με τις κα­τασχέσεις σπιτιών από τις τράπεζες ο αριθμός τους έχει αυξηθεί.

 

Στοιχεία

Τα επίσημα στοιχεία κάνουν λόγο για τουλάχιστον 4.000 αστέγους στο Νάσβιλ, ενώ οι κλίνες στους ξενώνες α­στέγων της πόλης είναι μόλις 765. Λί­γο καλύτερη είναι η κατάσταση στο Οντάριο και στο Λέισι της Ουάσιγκτον, όπου οι Αρχές αντιμετωπίζουν με ανοχή το θεμάτων καταυλισμών, προσφέρο­ντας τους βασικές «πολυτέλειες», όπως τουαλέτες. Αντιθέτως στη Νέα Υόρκη, τον πε­ρασμένο μήνα οι Αρχές της πόλης διέλυσαν έναν καταυλισμό που είχαν στήσει οι άστεγοι σε μια αλάνα στο Ανα­τολικό Χάρλεμ για να μένουν, αλλά και για να ζητήσουν φτηνότερη στέγα­ση. Αντίστοιχη είναι και η κατάσταση στο Σιάτλ, όπου οι Αρχές πέρυσι επανει­λημμένως επιτέθηκαν κατά ενός κα­ταυλισμού τον οποίον διέλυαν και στη συνέχεια οι άστεγοι ξαναέστηναν.

 

«Να πάτε στο καλό κι ο Θεός μαζί σας»

Ένα εισιτήριο για κάποια άλλη πόλη χωρίς  επιστροφή σε κάθε άστεγο είναι η «κοινωνική» πολιτική της Νέας Υόρκης

 

Η Νέα Υόρκη πειραματίζεται με έναν αμφιλεγόμενο νέο τρόπο ελέγχου του αριθμού των αστέ­γων της πόλης. Αξιωματούχοι επιβεβαιώνουν ότι σύμφωνα με ένα πρόγραμμα που ξεκίνησε το 2007 ο δήμαρχος Μάικλ Μπλούμπεργκ - και το οποίο ήταν γνωστό μόνο στους επιτελείς του - η πό­λη αγοράζει εισιτήρια χωρίς επιστροφή για άστεγες οικογένειες, στέλνοντάς τες μακριά, με οποιοδήποτε μέσο θεωρηθεί κατάλληλο.

Φυσικά, οι άνθρωποι αυτοί δεν στέλ­νονται οπουδήποτε. Αντιθέτου, όταν μια οικογένεια φτάνει στο κέντρο αρωγής αστέγων της συνοικίας του Μπρονξ αναζητώντας ένα μέρος να κοιμηθεί, οι υπάλ­ληλοι τους ρωτούν αμέσως αν έχουν φίλους ή συγγενείς οπουδήποτε στις ΗΠΑ ή στον κόσμο οι οποίοι θα μπορούσαν να τους βοηθήσουν. Αν βρεθεί ένας μακρινός θείος ή θεία και πειστεί να βοη­θήσει, η πόλη πληρώνει τα μεταφορικά για να φτάσουν οι άστεγοι ως εκεί.

Αξιωματούχοι της Νέας Υόρκης θεω­ρούν ότι είναι μια λύση από την οποία όλοι κερδίζουν. Μέχρι στιγμής, 550 οικογένειες έχουν επωφεληθεί από αυτή την προσφορά, με κόστος 500.000 δο­λάρια για τα ταμεία της Νέας Υόρκης. Οι οικογένειες επιβιβάστηκαν σε λεωφο­ρεία, τρένα και αεροπλάνα για 25 διαφορετικές  Πολιτείες των ΗΠΑ και με προορισμούς σε πέντε ηπείρους, από το Πα­ρίσι ως το Γιοχάνεσμπουργκ.

Όλα αυτά γίνονται για να ανακουφι­στεί λίγο το ήδη βεβαρημένο με 10.000 οικογένειες σύστημα αρωγής αστέγων της πόλης. Μπορεί τα εισιτήρια μερικές φορές να είναι ακριβά, αλλά οι οπαδοί του προγράμματος υποστηρίζουν ότι η συντήρηση μόνο μιας οικογένειας αστέ­γων σε άσυλο κοστίζει ως και 36.000 δο­λάρια. Κοστίζει λιγότερο λοιπόν να τους στείλουν κάπου μακριά.

Οι επικριτές του προγράμματος ισχυ­ρίζονται ότι η Νέα Υόρκη προσπαθεί να συντηρήσει την ψευδαίσθηση ότι αντι­μετωπίζει το πρόβλημα των αστέγων και ότι ο αριθμός  τους μειώνεται. Εκτοπίζοντάς τους όμως δεν αντιμετωπίζει  τις αιτίες της κρίσης. Ο  Αρνολντ Κόεν, επικεφαλής μη κυβερνητικής οργάνωσης υπέρ των αστέγων, λέει ότι «κανένας δεν ξέρει αν αυτές οι προσφορές για βοή­θεια είναι ουσιαστικές και πραγματικές ή αν τελικά αυτοί οι άνθρωποι ξανα­βρεθούν στον δρόμο και γίνουν βάρος σε έναν άλλο δήμο».

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΑΛΛΑΣ -ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΑΠΕ-ΜΠΕ