Μετρητής

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterΣήμερα1744
mod_vvisit_counterΧθές3437
mod_vvisit_counterAll4491281
°F | °C
invalid location provided
Γ΄ Κυριακή των Νηστειών

 

 ή Σταυροπροσκυνήσεως (7-3-2010)

Κήρυγμα, από το  Θεολόγο Αποστόλη Β. Τσακούμη, Δ/ντή στο Γ/σιο Αγίου Κων/νου Αγρινίουtsakoymhs  

«Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον Σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι».  Δηλαδή, όποιος θέλει να με ακολουθήσει, ας πάρει το Σταυρό στην πλάτη του και ας με ακολουθήσει. (Αυτά είπε ο Χριστός στους μαθητές του και στον κόσμο, όπως αναφέρει το σημερινό Ιερό Ευαγγέλιο).

 Ο Σταυρός παλιά ήταν σύμβολο ντροπής. Πάνω σ' αυτόν οι Ρωμαίοι θανάτωναν τους κακούργους. Από τότε όμως που οι Εβραίοι θανάτωσαν το Χριστό με σταυρικό θάνατο, ο Σταυρός γίνεται σύμβολο θυσίας, για τη λύτρωση των ανθρώπων.

Η ιστορία έδειξε ότι το ανθρώπινο γένος, μακριά απ' το Θεό, έφτασε σε κατάσταση βαρβαρότητας. Μόνο η παρέμβαση του Θεού και η θυσιαστική Του αγάπη μπορούσαν να αντιστρέψουν το ρεύμα.

Η θυσία του Χριστού πάνω στο Σταυρό ήταν ένα γεγονός πρωτοφανές αλλά και ελπιδοφόρο. Πρωτοφανές, γιατί πρώτη φορά (αλλά και τελευταία) ένας αναμάρτητος Θεός οδηγείται στην κρεμάλα, σαν ο χειρότερος κακοποιός. Ξεγυμνώθηκε έτσι ο άνθρωπος από κάθε ηθικό φραγμό, από κάθε έννοια δικαιοσύνης. Ελπιδοφόρο γεγονός, γιατί η θυσία του Χριστού ήταν λίπασμα λευτεριάς για την ξεπεσμένη ανθρωπότητα. Όταν άρχισαν οι άνθρωποι να συνειδητοποιούν το ανοσιούργημά τους, άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Η σταύρωση του Θεού δημιούργησε ενοχές και προβληματισμούς. Σείστηκε ο Γολγοθάς, αλλά ταρακουνήθηκαν περισσότερο οι ψυχές και οι συνειδήσεις των απλών και καλοπροαίρετων ανθρώπων.

Ακολουθεί η κάθοδος του Χριστού στον Άδη, η μετάνοια των ανθρώπων της Παλαιάς Διαθήκης. Όλα αυτά μαζί δημιουργούν ελπίδες και προσδοκίες. Και πράγματι ήλθε η Ανάσταση του Χριστού, εξουδετέρωσε τις αντίθεες δυνάμεις, έγινε προμήνυμα της ανάστασης όλων, βοήθησε τους ανθρώπους να συμφιλιωθούν πάλι με το Θεό, με τους συνανθρώπους με την κτίση ολόκληρη.

 Η σωτηρία του ανθρώπου τώρα είναι πιο εύκολη υπόθεση, δεν γίνεται όμως με μαγικό και αυτόματο τρόπο. Ο Χριστός με το Σταυρό και την Ανάσταση και την ίδρυση της Εκκλησίας Του έφερε τη ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ της σωτηρίας για τον καθένα. Από κει και πέρα ισχύει το «συν Αθηνά και χείρα κίνει». Πρέπει ο καθένας να θελήσει να πάρει το σταυρό στην πλάτη του και να ακολουθήσει το δρόμο του Χριστού. Ο Σταυρός του Χριστού τώρα, μετά την Ανάσταση δεν είναι μόνο σύμβολο θυσίας και χρέους. Γίνεται και σύμβολο Δόξας και Δύναμης.

Η Εκκλησία μας από τότε ζει πάντα μέσα σε ένα σταυροαναστάσιμο περιβάλλον. Ο πιστός που αγωνίζεται για την καλλιέργεια του χαραχτήρα του και την επικράτηση της Βασιλείας του Θεού στην κοινωνία, (για ειρήνη, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη) ζει μια διαρκή χαρμολύπη, όπως λένε οι πατέρες της Εκκλησίας. Ζει το πένθος για τα αμαρτήματά του και του κόσμου, αλλά παράλληλα προγεύεται και τη χαρά της μεταμόρφωσης, της αλλαγής της ζωής, που συντελείται αργά και σταθερά.

 Σήμερα, Γ΄ Κυριακή των Νηστειών ή της Σταυροπροσκυνήσεως, η Εκκλησία μας προβάλλει το Σταυρό για προσκύνηση. Στο μέσον ενός πνευματικού αγώνα, της Μεγάλης Σαρακοστής, η Εκκλησία μας δίνει κουράγιο και δύναμη.

  Τι είναι ο Σταυρός για μας τους πιστούς; Μας το λέει το σημερινό τροπάριο: «...Σταυρός πιστών το στήριγμα, σταυρός αγγέλων η δόξα και των δαιμόνων το τραύμα.».

  Αφού ο Σταυρός είναι το στήριγμά μας, θα πρέπει να κυριαρχεί στην προσωπική και στην κοινωνική μας ζωή.

Στην προσωπική μας ζωή: Πρέπει να κάνουμε το σημείο του σταυρού, όσες φορές περισσότερο μπορούμε, αλλά και με την προσευχή μας να επικαλούμαστε τη βοήθεια και τη χάρη του Θεού. Να φοράμε το Σταυρό στο λαιμό μας αντί για οποιοδήποτε άλλο περιλαίμιο. Να ζητάμε συγνώμη σε όποιον φταίμε. Να σταυρώνουμε τα πάθη, τις αδυναμίες, τον εγωϊσμό μας, και με την Εξομολόγηση να οδηγούμαστε στη χάρη των μυστηρίων της Εκκλησίας. Να υπομένουμε αγόγγυστα αρρώστιες, δοκιμασίες, δυσκολίες προσωπικές ή οικογενειακές. Και μη ξεχνάμε ότι ο Θεός σε κανένα δεν δίνει Σταυρό, που να μη μπορεί να τον σηκώσει.

Στην κοινωνική μας ζωή:  Σταυρός για τους συζύγους σημαίνει αμοιβαίες θυσίες για να υπάρχει ισοτιμία και οικογενειακή αρμονία. Σταυρός για κάθε εργαζόμενο από το μαθητή μέχρι το Δημόσιο υπάλληλο, τον ελεύθερο επαγγελματία, τον επιχειρηματία, τον πολιτικό, το δημοσιογράφο, τον ιερωμένο, είναι η εντιμότητα και η ευσυνειδησία στην αποστολή του. Ο καθένας μπορεί  και πρέπει να κάνει θυσίες, υπερβάσεις για το κοινό καλό και να μην οδηγείται σε ιδιοτέλειες και απατεωνιές.

Σα λαός δεν κάναμε οικονομικές θυσίες στον υπερκαταναλωτικό τρόπο ζωής μας  όταν είχαμε πλεόνασμα εθνικού πλούτου, δεν δημιουργήσαμε υποδομές, δεν αξιοποιήσαμε τις Ευρωπαϊκές ενισχύσεις και τώρα φτάσαμε στα όρια της χρεωκοπίας. Δεν μας φταίνε σήμερα οι Ευρωπαίοι όταν μας κατακρίνουν για κακοδιαχείριση, για τσαπατσουλιά, για ανευθυνότητα, για απατεωνιές. Ας προσγειωθούμε στην πραγματικότητα. Το  ότι είμαστε λαός ορθόδοξος και απόγονοι  σπουδαίων προγόνων δεν πρέπει να αποτελεί το άλλοθι για κάθε συμπεριφορά μας. Οφείλουμε καθημερινά  να κάνουμε τον κριτικό αυτοπροσδιορισμό μας. Δείξε μου την πίστη σου από τα έργα σου, υπενθυμίζει ο σταυρωθείς Θεάνθρωπος.

Ας πάρουμε απόφαση να θυσιάζουμε πάντα το ΑΤΟΜΙΚΌ μας συμφέρον για χάρη του ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥ, όπως μας ζητάει το Ευαγγέλιο. Όλοι, λαός και ηγεσίες. Αν αυτό γίνει να είμαστε βέβαιοι ότι οι όποιες θυσίες και αγώνες μας (προσωπικοί, πνευματικοί, κοινωνικοί, εθνικοί) θα πιάνουν τόπο, θα έχουμε νικηφόρα αποτελέσματα.

 Ο Σταυρός και οι θυσίες, ενταγμένες στο πνεύμα του Ευαγγελίου, οδηγούν πάντα στην Ανάσταση.                         Αμήν.