Μετρητής

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterΣήμερα811
mod_vvisit_counterΧθές3419
mod_vvisit_counterAll3180315
°F | °C
invalid location provided
ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΜΝΗΜΗ … ΚΑΙ ΧΡΟΝΟΣ
Τρίτη, 20 Φεβρουάριος 2018 19:13

Pallas-Mikro-CV-2

ΠΑΛΛΑΣ ΒΑΓΓΕΛΗΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ – ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ – ΑΝΑΛΥΤΗΣ AEJ/IFJ

Η συλλογική μνήμη όσων αγωνίζονται με συνέπεια κόσμο ελεύθερο, ανεξούσιο και δίκαιο, είναι γνωστό ότι δεν διδάσκεται, αλλά ούτε επιβάλλεται. Αν όμως κάτι αξίζει να μνημονεύσουμε πραγματικά είναι η απώλεια μέρους αυτής της μνήμης και η απαξίωση της όχι τόσο για το παρελθόν, αλλά γιατί τίποτα δεν επανέρχεται «ακάλεστο».

Έτσι κάθε εξουσία διεκδικεί το δικαίωμα πάντα αυταρχικά, πρώτα στην λεηλασία του παρελθόντος και στη συνέχεια στην ολική διαγραφή του. Έτσι η λήθη μετατρέπει τους πολίτες σε «νάνους».

Η κυριαρχία της κάθε μορφής εξουσίας επιβάλλεται, αλλά και αναπαράγεται με μεγαλύτερη ευκολία σε ανίσχυρους ανθρώπους, δηλαδή σε ανθρώπους, στους οποίους έχει εμπεδωθεί η πεποίθηση ότι οι αλυσίδες τις οποίες φορούν δεν μπορούν να σπάσουν. Αυτό εξηγείται ότι δεν μπορούν να σπάσουν τις αλυσίδες μόνο και μόνο γιατί   αναγνωρίζουν την κατοχή του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος σε εκείνους που διαχειρίζονται τις ζωές τους.

Οι υπόλοιποι χαρακτηρίζονται σαν μιάσματα, ακίνδυνοι, γραφικοί, που πρέπει να απομονωθούν για να μην μολύνουν με οποιαδήποτε «παρέκκλιση».

Ο χρόνος λένε οι επιστήμονες είναι έννοια σχετική και κατασκευασμένη από τους ανθρώπους δεν υπάρχει. Παρ’ όλα αυτά και το παρόν φεύγουν και ένα νέο μέλλον έρχεται, που βοηθάει να οριοθετήσουμε τη νέα ζωή και τις ανάγκες μας.

Μπροστά μας ορθώνεται το παρόν και στο βάθος αβέβαιο το μέλλον. Ο κόσμος αλλάζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα και τρομακτικές αντιθέσεις.

Η ζωή μας βρίσκεται σε εναγώνια προσπάθεια να κρατηθεί όρθια. Πολλές οι ανατροπές δεν προλαβαίνουμε να τις συνειδητοποιήσουμε κατακτήσεις και δικαιώματα που χλευάστηκαν πολλούς αγώνες για να θεσμοθετηθούν και χύθηκε πολύ αίμα για να εδραιωθούν. Χάθηκαν σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Καθόλου ανάλογο εκείνου που χρειάστηκε για να αποκτηθούν.

Πριν από αρκετά χρόνια, στη δεκαετία του ’80 ονειρευόμασταν ένα κόσμο διαφορετικό. Θεωρούσαμε δεδομένη την εργασία και ζητούσαμε να δουλεύουμε λιγότερο και να πληρωνόμαστε κανονικά διατηρώντας όλα τα δικαιώματά μας και στοχεύοντας στην αύξηση ελεύθερου χρόνου καθώς θεωρούσαμε την δημιουργική αξιοποίησή του μια ακόμη κατάκτηση. Το αίτημα 35 ώρες δουλειά και πενθήμερη εργασία δεν ακουγόταν εξωπραγματικό. Τότε βέβαια δεν είχαμε internet. Μόλις και μετά βίας στα σπίτια μας έμπαινε θριαμβευτικά η έγχρωμη τηλεόραση. Με το ζόρι είχαμε τηλεφωνική σύνδεση γιατί ήταν και αυτή θέμα πελατειακών σχέσεων. Η λέξη διακοπές άρχισε να κάνει δειλά – δειλά την εμφάνισή της μιας και μέχρι τότε οι κάπως πιο εύποροι απλά παραθέριζαν. Παρ’ όλα αυτά οι άνθρωποι είχαν όνειρα και όραμα και κυρίως αγωνίζονταν λίγο ή πολύ.

Μετά μαζί με την Αλλαγή ήρθαν  και  οι αλλαγές.  Με τις διάφορες κοινωνικές παροχές  οι άνθρωποι ένιωσαν ότι η ζωή τους  βελτιώθηκε και αφέθηκαν  και εξαγοράστηκαν και κάποια μέρα με πολλά προσχήματα χάσαμε τα πάντα. Πρώτα πρώτα τη μόνιμη και σταθερή δουλειά. Αυτό έγινε σιγά σιγά για να μην το καταλαβαίνουμε. Ελαστικά ωράρια, μερική απασχόληση, χαμηλά μεροκάματα, ανασφάλιστη και μαύρη εργασία και η ζωή συνεχιζόταν σαν να μην συνέβαινε τίποτα. Και φθάσαμε σήμερα να μην υπάρχει μόνιμη και σταθερή εργασία, ούτε αξιοπρεπές μεροκάματο και αξιοπρεπής μισθός και επειδή το μη χείρον βέλτιστον καλή είναι και η σύμβαση των δύο, πέντε, οκτώ μηνών. Και όχι μόνον αυτό, αλλά γίναμε η γενιά των δόσεων και των ρυθμίσεων. Και κάποια στιγμή αντιληφθήκαμε ότι  γεμίσαμε τη ζωή μας με πράγματα και αδειάσαμε από ζωή, όπως έγραφε κάποτε ένα σύνθημα σε τοίχο.

Ναι, αλλά έχουμε internet, facebook, twitter, skype, iphone , ipad κ.λπ. Μου θυμίζει τις παραγκουπόλεις στις παρυφές του αναπτυγμένου κόσμου που οι κάτοικοί τους ζουν μέσα στη φτώχεια και στην εξαθλίωση,  δεν πηγαίνουν σχολείο, δεν έχουν περίθαλψη, τα παιδιά τους τσαλαβουτούν μέσα στα απόβλητα των εργοστασίων, στα σπίτια τους δεν υπάρχει νερό, αποχετευτικό, ψυγείο αλλά   έξω από κάθε παράγκα υπάρχουν μεγάλα δορυφορικά πιάτα για να βλέπουν τηλεόραση και να ξεχνιούνται με τις σαπουνόπερες γεμίζοντας το στομάχι τους από τα φαγητά των μαγειρικών εκπομπών.

Μπορούμε  όμως να είμαστε καλά, να ζούμε καλά, να αισθανόμαστε  καλά  μέσα σ’ ένα κοινωνικό σύστημα ανθρωποφάγο, γεμάτο αδικία, δυστυχία και θάνατο; Ποιον  άραγε περιμένουμε να μας σώσει αν εμείς δεν αγωνιστούμε συλλογικά και στοχευμένα για το παρόν και το μέλλον μας;

Η ανοχή μας είναι και συνενοχή σε ό,τι απάνθρωπο  μάς επιβάλλεται  και θα μας επιβάλλεται τα αμέσως επόμενα χρόνια. Όμως με την αδιαφορία ή το φόβο μας  «Έτσι συνήθως χάνουμε τα πιο ωραία χρόνια μας, από ‘να τίποτα: ένα αύριο που άργησε ή ένα λυκόφως που κράτησε πολύ….» .